Protest

Protest

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Η μοναξιά ενός πρωθυπουργού


Από πολύ μικρός, σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και που άρχισα δειλά δειλά να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, γνώριζα πως η Ελλάδα έχει πρόβλημα με την εθνική οικονομία. Το έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου το '93 που εκλέχτηκε για τελευταία φορά πρωθυπουργός.

Σε όλη τη σύγχρονη ιστορία μας, από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους από το 1830 ως σήμερα, η Ελλάδα αντιμετώπιζε πρόβλημα οικονομικό. Και εδώ που τα λέμε είναι και λογικό.

Πρόκειται για μία χώρα με λιγότερο από 200 χρόνια ύπαρξης ως κράτος - διότι η ιστορία της είναι πολύ βαθύτερη - που βγήκε από 4 περίπου αιώνες βαριάς σκλαβιάς και μάλιστα από τους απολίτιστους Οθωμανούς. Αυτός ο αμόρφωτος λαός που είχε ακέραια τα απομεινάρια μιας αυτοκρατορίας από την Ανατολή, κουβαλούσε πάνω του όλα τα χούγια και τις αμαρτίες που του φόρτωσαν οι Τούρκοι. Μπορεί πάντοτε να έκρυβε μέσα του καντάρια γενναιότητας, καρδιάς και λεβεντιάς, αλλά άλλο τόσο κυριαρχούσε πάνω του η φοβία, η μικροπρέπεια, η μπαμπεσιά, η βολεψιά. Γι' αυτό και στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, επικρατούσε στους Έλληνες ένα ισχυρό αίσθημα ξενομανίας. Είχαμε ανάγκη τους Άγγλους, περιμέναμε τη βοήθεια των Ρώσων, πιστεύαμε ότι έχουμε για συμμάχους τους Γάλλους, φοβόμασταν την ισχύ των Πρώσων και των Αυστριακών.

Δεν φτιάξαμε ποτέ μια χώρα ισχυρή, μια κραταιά ηγεμονία με ακλόνητη οικονομία. Φταίνε πολλά γι' αυτό. Η γεωπολιτική θέση που μας αναγκάζει συνεχώς να μπαίνουμε σε πολέμους και σε κάθε λογής μπελάδες, ο μικρός πληθυσμός, η ανοργανωσιά, η φτωχή παιδεία που είχαμε, η μανία μας να φαγωνόμαστε μεταξύ μας. "Αν οι Έλληνες ήταν μορφωμένοι και ενωμένοι, τότε αλίμονο μας", είχε πει κάποτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Και αυτή η φράση περιέχει μεγάλη δόση αλήθειας.

Η σημερινή κατάσταση είναι ένα συνονθύλευμα των παραπάνω. Όταν τα προηγμένα κράτη της Ευρώπης παρήγαγαν πολιτισμό, περνούσαν την αναγέννηση, τον διαφωτισμό, προήγαγαν τα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες, εμείς ήμαστε ραγιάδες. Κι όταν απελευθερωθήκαμε και είδαμε το φως της προόδου και του δυτικού πολιτισμού, θαμπωθήκαμε. Και τρέχαμε να προλάβουμε. Να προλάβουμε τη ραγδαία εξέλιξη των δυτικών κοινωνιών. Ακόμα τρέχουμε.

Δεν ασχοληθήκαμε ποτέ σοβαρά με το να ακολουθήσουμε το σωστό και ομαλό δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου, ειδικότερα μετά το 2ο μισό του 20ου αιώνα, γιατί το πρώτο ήταν πολύ δύσκολο και αιματηρό μιας και εμπλακήκαμε σε 6 πολέμους μέσα σε 40 χρόνια, εκ των οποίων ο ένας ήταν εμφύλιος και οι δύο Παγκόσμιοι, με καταστροφικές συνέπειες.

Χάσαμε πολύτιμο έδαφος και χρόνο τις πρώτες δύο δεκαετίες του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, καθώς αντί να μαζέψουμε οργανωμένα τα κομμάτια μας μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, και να χρησιμοποιήσουμε την ελευθερία και τη δημοκρατία που μας παρέχονταν απλόχερα για να καταπολεμήσουμε την ανέχεια και τα δεινά που μας είχαν βρει, κυνηγούσαμε τους κομμουνιστές. Και αυτά τα έκαναν οι δημοκρατικές κυβερνήσεις του Γεώργιου Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μετά και την 7ετή παρένθεση της Χούντας που δεν ήταν παρά μια παρέμβαση των Αμερικάνων για να μην καρποφορήσει ο κομμουνισμός, επανήλθε η Δημοκρατία.

Επί 4 δεκαετίες, λοιπόν, δεν ασχοληθήκαμε με το πως θα φτιάξουμε ένα κράτος δίκαιο, οργανωμένο, χωρίς ακραίες ανισότητες και ταξικό χάσμα και να συμβαδίσουμε με την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού, αλλά αφεθήκαμε στο βωμό του "Ανήκουμε εις τη Δύση", με νοοτροπία ανατολής.

Δεν αποτάξαμε ποτέ από πάνω μας τη βλαχιά και τη γυφτιά που μας χαρακτηρίζει, και δεν εννοώ φυλετικά αλλά όσον αφορά τη νοοτροπία. Μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή ένωση με τον Καραμανλή, και ορθώς πράξαμε τότε διότι το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης είναι αληθινά σπουδαίο ακόμα κι αν έχει παραμείνει μέχρι σήμερα μονάχα όραμα.

Δεν μπήκαμε όμως έχοντας μπολιασμένη στην κουλτούρα μας την σκέψη για την ενότητα των λαών της Ευρώπης, τη δημιουργία ενός κοινού τόπου δικαίου και ισονομίας με σεβασμό στη διαφορετικότητα, στις ιδιαιτερότητες, στα ήθη και στις παραδόσεις όλων των χωρών που θα είχαν ως κοινό πρόσημο πως είναι όλοι τους Ευρωπαίοι πολίτες. Απλώς μας άρεσε η μοιρασιά των χρημάτων που πεινασμένοι όντας αρπάξαμε και κατασπαράξαμε, μας γυάλισαν τα λούσα της προηγμένης κοινωνίας του δυτικού πολιτισμού, οι ανέσεις των ευρωπαϊκών σαλονιών και επιλέξαμε μονάχα εκείνες τις συνήθειες που μας αρέσουν από αυτούς. Και θεωρούσαμε πως είναι κιόλας δεδομένα αυτά και πως μας χρωστούν πολλά επειδή κάποτε σε αυτόν τον τόπο λειτούργησε για πρώτη φορά η δημοκρατία, το θέατρο, η λυρική ποίηση, η φιλοσοφία. Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά, σε άλλους τα χρωστούν.

Αφού λοιπόν ξεκαθαρίσαμε για τα καλά πως ανήκουμε στη Δύση μιας και ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε και ο κομμουνισμός κατέρρευσε σαν ένας χάρτινος ιδεολογικός πύργος που οι θεωρίες του είναι άρτια σχεδιασμένες αλλά η πραγματικότητά του σκληρή, περάσαμε μέσα από τη διαφθορά ενός σοσιαλιστικού κράτους και φτάσαμε στο κατώφλι του 21ου αιώνα.

Τότε που είχαμε πραγματικά την ευκαιρία να είμαστε πολιτισμένοι, με τις βασικές, τις θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού, μπήκαμε στο λάθος τρένο του εκσυγχρονισμού του Σημίτη και η ανάπτυξη που θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ήταν τελικώς στρεβλή. Χάσαμε τη σωστή διαδρομή και τώρα έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα σταθμό που περνάνε διάφορα τρένα που δεν γνωρίζουμε που ακριβώς πάνε. Εκτός που είναι γεμάτα και δε μας χωρούν κιόλας.

Έχω τόση συσσωρευμένη πληροφορία στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες που μπερδεύομαι πολλές φορές στην ίδια μου τη σκέψη, σαν να χάνομαι κι εγώ σε ένα λαβύρινθο. Και για την ξεμπλέξω καταλήγω ξανά στα ίδια. Πρώτα πρέπει να φτιάξουμε τη νοοτροπία και τις αξίες μας και μετά τα υπόλοιπα.

Κοιτούσα για πολλή ώρα αυτήν την εικόνα του πρωθυπουργού στη Σύνοδο Κορυφής των χωρών της Ευρωζώνης και αληθινά προβληματίστηκα. Απογοητεύτηκα, οργίστηκα, μελαγχόλησα και τανάπαλιν, όπως πράττω όλο αυτό το διάστημα.

Ο ελληνικός λαός στις εκλογές του περασμένου Γενάρη, εξέλεξε για πρώτη φορά στην ιστορία μία κυβέρνηση αριστεράς η οποία, επειδή αντιλήφθηκε την πρωτόγνωρη στα ελληνικά χρονικά ευκαιρία που της δινόταν, έτρεξε γρήγορα να σχηματίσει κυβέρνηση με ένα ακροδεξιό κόμμα που τάσσεται υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας και κυριαρχίας. Λες και υπάρχει.

Η αριστερά έμοιαζε να περιμένει στη γωνία αυτή τη χρυσή ευκαιρία, αλλά δυστυχώς δεν ήταν ώριμη. Όπως δεν ήταν ώριμες και οι συνθήκες, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα. Διότι εγώ αυτήν την αριστερά θέλω και ονειρεύομαι. Την αριστερά που θα δίνει μάχες σε αντίξοες συνθήκες και θα αντιστέκεται σε δύσκολους καιρούς κι όχι που θα μοιράζει χρήμα και παροχές σε περιόδους ακμής και οικονομικής ευημερίας.

Στην κεντρική προεκλογική του ομιλία στην Ομόνοια στις 22 του Γενάρη, ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποίησε με τέρψη και προσμονή μια φράση που είχε πει πρόσφατα ο Μανώλης ο Γλέζος: "Ακούτε το θόρυβο; Είναι η ιστορία που μας χτυπάει την πόρτα.", ήταν τα λόγια του γνήσιου Μανώλη, του μεγάλου αγωνιστή της αριστεράς.

Πολύ φοβάμαι ότι η αριστερά άκουσε το θόρυβο από το χτύπημα της ιστορίας, άνοιξε την πόρτα, κυριεύτηκε από δέος και πήδηξε τελικώς από το παράθυρο.

Ήταν αληθινά δύσκολη η συγκυρία. Είναι δύσκολη, έως τραγική. Σε μια Ευρώπη των ελίτ, του νεοφιλελευθερισμού, των τραπεζών, των σκληρών οικονομικών πολιτικών, της επιβολής της ισχύος των μεγάλων συμφερόντων έναντι του δικαίου των λαών, ο ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκε να δώσει λύσεις επί πραγματικού. Να καταπολεμήσει την ανεργία δημιουργώντας προοπτικές ανάπτυξης, να τα βάλει με τη διαπλοκή και τα συμφέροντα, να πατάξει τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, να εξαλείψει τις χαώδεις ανισότητες, να προστατέψει τα δικαιώματα των εργαζομένων, να εγγυηθεί την ασφάλεια και τη σταθερότητα και να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη που απουσιάζει καιρό τώρα από τον τόπο. Και παράλληλα να μείνει πιστός στις ιδέες του.

Και τα χρέη έτρεχαν, τα δάνεια είχαν την μορφή επαιτείας από μια Ευρώπη που δεν ενδιαφέρεται για τους λαούς παρά μόνο για τους αριθμούς, τα πλεονάσματα, τους χρηματιστηριακούς δείκτες, τις συναλλαγματικές ισοτιμίες κτλ.

Ο Τσίπρας λοιπόν ήρθε να πουλήσει δημοκρατία σε μια Ευρώπη που θέλει να αγοράζει αυτοκίνητα, πετρέλαια και αεροπλάνα και να πουλήσει ελπίδα σε ένα λαό που θέλει να αγοράζει i-pad και smartphones και που θέλει παχυλούς λογαριασμούς και γεμάτα ρευστό ATM. Και δεν αγόρασε κανείς.

Γι' αυτό το λόγο είπε ψέματα προεκλογικά. Γιατί ψέματα θέλαμε να ακούσουμε. Η αλήθεια δεν μας αρέσει. Θέλαμε να βαράμε τα νταούλια, τους ζουρνάδες και τις λίρες κι αυτοί να χορεύουν. Και να παίρνουμε χρήματα αδιαφορώντας αν ο διπλανός μας πεινάει και τρώει από τα σκουπίδια ή είναι άστεγος και κοιμάται στο πεζοδρόμιο ή είναι άνεργος και μέσα στην απόγνωση του αυτοκτονεί.

Έζησα μεγάλο παραλογισμό αυτές τις μέρες από ανθρώπους που έβγαζαν φωτογραφίες τις ουρές στα ATM και σιχτίριζαν για το capital control που τους ξεβολεύει, επειδή ένας έντιμος πρωθυπουργός που αληθινά νοιάζεται για το λαό του, ανακοίνωσε δημοψήφισμα.

Εάν προεκλογικά ο Τσίπρας μιλούσε ειλικρινά και ανοιχτά για τις 2 εναλλακτικές που αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα πλέον και ο πιο ανενημέρωτος πολίτης - συνιστά βλακεία το να παραμυθιάζεσαι από μεγάλα λόγια πλέον - , δεν πιστεύω ότι θα έπιανε αυτά τα ποσοστά. Είναι λάθος του που δεν το έκανε, μεγάλο λάθος, αλλά είναι και κουταμάρα μας που δεν το απαιτήσαμε να το κάνει.

Έπρεπε να θέλουμε μία καθαρή πολιτική στάση, από ένα άφθαρτο κόμμα που δεν είχε λερωθεί με τις βρωμιές της εξουσίας, και από νέα πρόσωπα. Και έπρεπε να αντιληφθούμε πως τα ενδεχόμενα ήταν ή να παραμείνουμε στο Ευρώ με καθεστώς λιτότητας ή να επιστρέψουμε όσο το δυνατόν ομαλότερα στο δικό μας νόμισμα.

Και έπρεπε και για τα δύο ενδεχόμενα, ο Τσίπρας να έχει ένα οργανωμένο σχέδιο, ένα σαφές πλάνο και να το παρουσιάσει ανοιχτά στο λαό. Αντιθέτως, εγκλωβίστηκε σε μία αυτοκαταστροφική διαπραγματευτική τακτική έχοντας ως αυτοσκοπό την παραμονή στην Ευρωζώνη και αγόρασε εκβιασμό και ταπείνωση, ξεπουλώντας αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.

Όχι για τον ίδιο. Αυτός τα έχει αυτά και τα θυσίασε, όπως και το εγώ του, και την πολιτική του καριέρα, και την υστεροφημία του στην αριστερά, αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν του αναλογούν, αλλά βαραίνουν όλους εμάς. Τα ξεπούλησε εκ μέρους μας, μιας και τα έχουμε ξεπουλήσει προ πολλού.

Διότι δεν ήμαστε ακόμη έτοιμοι να αφήσουμε τις ανέσεις και τις καταθέσεις μας για χάρη της αξιοπρέπειας, της υπερηφάνειας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης. Κάναμε ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα να διανύσουμε αρκετό.

Ο πρωθυπουργός πήρε μια απόφαση με το πιστόλι στον κρόταφο για χάρη των πολιτών. Ορθώς ερμήνευσε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ως ΝΑΙ στο Ευρώ διότι δεν ήμαστε ακόμα έτοιμοι να το αποχωριστούμε.

Και η παραπάνω φωτογραφία αποδεικνύει πως είμαστε λίγοι σαν άνθρωποι και πως θα πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης επιτέλους. Τα ακριβά γούστα, τα λούσα και τα ταξίδια στας Ευρώπας δεν είναι ανώτερα από τη δημοκρατία και το σεβασμό στη λαϊκή βούληση.

Διότι αυτό έπραξαν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης την περασμένη Κυριακή, στο τραπέζι της Συνόδου Κορυφής παρουσιάζοντας μια εικόνα ενός μοναχικού πρωθυπουργού.

Κατήργησαν τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Μας απέδειξαν πως δεν έχει νόημα να κάνουμε εκλογές, διότι απλώς επιλέγουμε τα πρόσωπα και μετά πάμε για τσίπουρα. Τις πολιτικές τις επιλέγουν αυτοί. Και επιτρέπουν μόνο αρεστές κυβερνήσεις. Ο Παπανδρέου είπε τη λέξη δημοψήφισμα και έπεσε σε μία νύχτα. Ο Σαμαράς ούτε που το διανοήθηκε και έκανε βόλτες στο Ζάππειο χεράκι χεράκι με τη Μέρκελ. Ο Τσίπρας το έπραξε και θα πληρώσει κι αυτός το τίμημα, καθώς ήδη τρέμει η καρέκλα του.

Αλήθεια, θα επιτρέψουμε να καπηλεύονται κεκτημένα και αξίες για τα οποία έγιναν αγώνες και χύθηκε αίμα;

Θα επιτρέψουμε να γίνουμε ανθρωπάκια που θα διαδηλώνουν μονάχα για την περιουσία, το νόμισμα και την τσέπη μας;

Τότε θα είμαστε στα αλήθεια χαμένοι. Δεν το πιστεύω όμως. Θα ανασυνταχτούμε και θα επιστρέψουμε ισχυρότεροι.

Γιατί για κάποιους από εμάς, το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος δεν ήταν ΌΧΙ στα μνημόνια και στη λιτότητα, ναι στις ασύδοτες παροχές και στον καταστροφικό κρατισμό. Ήταν ΌΧΙ στην καταπάτηση των αξιών.

Οι αγώνες συνεχίζονται, η πραγματική μάχη τώρα ξεκινάει.

Και θα έπρεπε ήδη να ετοιμάζουμε τις διαδικασίες ομαλής επιστροφής σε δικό μας νόμισμα. Για να μην υποστούμε ξανά αυτόν τον εξευτελισμό και την ήττα των ηθών και των συνειδήσεων μας.



ΥΓ: Οι επιχειρηματίες που κόπτονταν για παραμονή στο Ευρώ και βρίζουν μέρα νύχτα τον ΣΥΡΙΖΑ που τάραξε την ηρεμία της λήθης και της βολής τους, ελπίζω να πήραν μία ανάσα από τον κόσμο των φτωχών, των ανέργων, των απελπισμένων και των αδικημένων. Και εφόσον έχουν την οικονομική δυνατότητα, να αυξήσουν μόλις ψηφιστεί και στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια η νέα συμφωνία τους μισθούς των υπαλλήλων τους. Για να τελειώνουμε με το παραμύθι που ο κάθε καράβλαχος έχει μέσα του την Ευρώπη και κόπτεται για τη συνέπεια της αγοράς τάχα μου, αντί να παραδεχτεί πως κοιτάζει μόνο την τσέπη του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου