Protest

Protest

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Διαμαντίδης, ο Γιαννάκης κι ο Ολυμπιακός...

          



Εθνική ώρα μηδέν: Η Εθνική απέτυχε στο Ευρωμπάσκετ του 2015. ΚΑΙ στο Ευρωμπάσκετ του 2015.

Όσον αφορά τις συνεχιζόμενες αποτυχίες από το 2009 κι έπειτα, την απόλυτη ευθύνη έχει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Και το ονοματεπώνυμο της αποτυχίας είναι Γιώργος Βασιλακόπουλος.


Από τον Ιούλιο του 1977 έως τον Φεβρουάριο του 1998 όπου πρόεδρος της ΕΟΚ ήταν ο Ζαχαρίας Αλεξάνδρου, το ελληνικό μπάσκετ άνθισε - ελέω εθνικής ομάδας πρωτίστως και δευτερευόντως λόγω Άρη, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού - και έδρεψε τους καρπούς και τις δάφνες της επιτυχίας ουκ ολίγες φορές: Η Εθνική αντρών κατέκτησε χρυσό και ασημένιο σε 2 ευρωμπάσκετ, 1 τέταρτη θέση σε Μουντομπάσκετ, και μία 5η θέση σε Ολυμπιακούς αγώνες.

Από το Φεβρουάριο του 1998 έως το Νοέμβριο του 2002 που ανέλαβε πρόεδρος της ομοσπονδίας ο Βασιλακόπουλος, η Εθνική ξεκίνησε με την κατάκτηση της 4ης θέσης στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας το καλοκαίρι του 1998, και έκτοτε καταποντίστηκε. Απέτυχε παταγωδώς στα Ευρωμπάσκετ της Ντιζόν και της Αττάλειας, ενώ απουσίαζε από το Σύδνεϋ και την Ιντιανάπολη.

Από το Δεκέμβριο του 2002, που άλλαξε η διοίκηση στην ΕΟΚ έως και το καλοκαίρι του 2010 που τα ηνία κρατούσε ο Ανδρέας Μιαούλης, το ελληνικό μπάσκετ γνώρισε τη δεύτερη περίοδο ακμής και επιτυχιών, έως ότου αναλάβει και πάλι ο Βασιλακόπουλος.

Ο άνθρωπος απλά βλάπτει την εθνική και θέλει να κάνει κουμάντο παντού. Το ομολόγησε το 2010 απηυδισμένος ο Γιόνας Καζλάουσκας λέγοντας τότε ότι παρεμβαίνει όχι μόνο στο ποιος θα παίζει, αλλά ακόμα και στον τρόπο που θα αγωνίζεται η ομάδα. Τα έχει σπάσει με τον άνθρωπο-ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, τον ζωντανό θρύλο που ακούει στο όνομα Παναγιώτης Γιαννάκης, πληρώνει τις αποτυχίες με αγνώστου προελεύσεως χορηγίες για να αγοράζει wild cards, κάνει τα χατίρια των μάνατζερ, και φέρνει στον πάγκο της γαλανόλευκης, προπονητές που απλά δεν είναι κατάλληλοι γι' αυτή τη δουλειά: Από τον Πετρόπουλο στον Ζούρο κι από τον Τρινκιέρι, στον Κατσικάρη. Προπονητές περιορισμένων δυνατοτήτων και μακριά από τη φιλοσοφία της Εθνικής και τις αρχές του ελληνικού μπάσκετ.

Για τη φετινή αποτυχία, προφανώς και φταίει ο Κατσικάρης. Αφενός φταίει διότι, κατά πως φαίνεται, δεν διαλέγει εκείνος τη 12άδα, αλλά του την επιβάλλουν. Δεν εξηγείται αλλιώς ο λόγος που αντιμετώπισε το κρισιμότερο ματς της τελευταίας 6ετίας με 7 παίχτες, ενώ οι υπόλοιποι καθάριζαν τον πάγκο. Αφετέρου, φταίει γιατί ακόμα και μ' ένα ρόστερ που δεν υπηρετούσε το στυλ μπάσκετ που επιθυμούσε, αλλά ήταν υπερπλήρες - με μία ένσταση στη θέση 5 - δεν κέρδισε αυτήν την Ισπανία. Αντιθέτως, τον κέρδισαν ο Ρέγες, ο Μίροτιτς κι ο Γκασόλ που σκόραραν μόνο οι 3 τους 50 πόντους (!) και 45 μαζί οι 2 παίχτες των Σικάγο Μπουλς.

Πέραν από το γεγονός ότι η ευθύνη ενός αποτελέσματος βαραίνει κυρίως τον προπονητή και σε δεύτερη φάση τους παίχτες, η εθνική έχει κι άλλα προβλήματα να αντιμετωπίσει: Τις επιτυχίες των συλλόγων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το γεγονός πως Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έχουν συμμετάσχει σε 7 τελικούς Ευρωλίγκας τα τελευταία 9 χρόνια και έχουν κατακτήσει 5 τίτλους, δεν σημαίνει αυτόματα ότι η Ελλάδα θα σαρώνει τα μετάλλια.

Η λειτουργία, η προετοιμασία, η φιλοσοφία και ο χαρακτήρας των εθνικών ομάδων είναι εντελώς διαφορετικά από τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν οι σύλλογοι. Ο Πρίντεζης για παράδειγμα των 2 πρωταθλημάτων Ευρώπης είναι ένα από τα καλύτερα 4άρια στη Γηραιά Ήπειρο αλλά δεν μπορεί να ματσάρει τον Μίροτιτς των 0 πρωταθλημάτων Ευρώπης.

Επομένως, η επίσημη αγαπημένη πρέπει να αναπροσδιορίσει την ταυτότητα και το υλικό της βάσει των δυνατοτήτων του ρόστερ και των παιχτών της κι όχι βάσει της παρουσίας αυτών στους συλλόγους.

Είναι σαφές ότι ένας από τους βασικούς λόγους της αποτυχίας είναι ότι ο Κατσικάρης θέλησε να παρουσιάσει ένα κακό αντίγραφο του Ολυμπιακού όπου αντί για ξένους θα χρησιμοποιούσε τους Έλληνες NBAers. Μέγα λάθος υπ' αριθμόν 1. Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που έχει χτιστεί πάνω στο Σπανούλη και όλη η άμυνα, τα σκριν, τα επιθετικά συστήματα, έχουν φτιαχτεί γι' αυτόν. Τόσο απλά. Θα λείψει ο Σπανούλης ένα μήνα; Ο Ολυμπιακός θα κάνει 3 ήττες σε 4 ματς. Θα αργήσει να βάλει τα σουτ όπως στον ημιτελικό με την Τσσκα; Θα κάνει το θαύμα μόνο όταν ο Σπανούλης ξυπνήσει. Θα μαρκαριστεί με δυνατά χεντζ άουτ και σκληρό μαν του μαν από τον γοργοπόδαρο Γιουλ όπως στον τελικό της Μαδρίτης; Ο Ολυμπιακός θα χάσει σίγουρα.

Ο Κατσικάρης δεν δοκίμασε καν να χτίσει την ομάδα πάνω στο Σπανούλη - που κι αυτό θα ήταν αδόκιμο έως απαγορευτικό διότι άλλο ο Ολυμπιακός άλλο η Εθνική. Περίμενε ότι κάποια στιγμή, ο Σπανούλης θα βγει απ' τα σκριν και θα βάλει 5 τρίποντα, κι ο Πρίντεζης θα βάλει άλλα 10 πεταχτάρια και θα πάρει αυτό που θέλει. Μέγα λάθος υπ' αριθμόν 2. Ο Ολυμπιακός τις μεγάλες του νίκες φέτος στην Ευρώπη με τη Μπαρτσελόνα τις πέτυχε χάρη στη φανταστική σειρά προημιτελικών που έκανε ο Μάντζαρης βάζοντας και πολλά μεγάλα σουτ, τις πέτυχε χάρη στις άμυνες του Ντάνστον, άμυνες που ο Κουφός δεν μπορεί να μάθει να παίζει σε ένα μήνα, τις πέτυχε χάρη στον πολύτιμο Πετγουέι που προσέφερε πολύ περισσότερα από αυτά που ανέθεσαν στον Καϊμακόγλου να προσφέρει. Και τη μεγάλη νίκη με την Τσσκα στον ημιτελικό της Ευρωλίγκας την πέτυχε χάρη στο Σλούκα ο οποίος είδε για 36 λεπτά χθες το ματς από τον πάγκο.

Όσον αφορά τις επιλογές προσώπων δεν θα αναλύσω πως και γιατί δεν έπαιζε ο ένας ή ο άλλος. Θα αρκεστώ μόνο στα εξής:
  1. Χρειαζόταν ένας παίχτης όπως Φώτσης (όχι όπως, Ο ΦΩΤΣΗΣ!) που θα μπορούσε να παίξει και στο 4 στο 5 και να δώσει αρκετά ποιοτικά λεπτά με ριμπάουντ, άμυνες και υπέρ του δέοντως αξιόπιστο περιφερειακό σουτ (50%  είχε στην περσινή Ευρωλίγκα αν δεν κάνω λάθος), χωρίς μάλιστα να κοπεί κάποιος εκ των 4 ψηλών Κουφό, Μπουρούση, Πρίντεζη, Καϊμακόγλου, αλλά να ερχόταν στη θέση του Περπέρογλου. Δεν χρειάζεται 3 3άρια η ομάδα που μπορεί να βάλει 3 περιφερειακούς στο παρκέ.
  2. Ο Γιάνκοβιτς ήταν πιο φρέσκος από τον Παπανικολάου και θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερο σε άμυνα, ριμπάουντ και περιφερειακό σουτ ως αλλαγή του Αντετοκούνμπο.
  3. Ο Μπουρούσης σιγά σιγά πρέπει να κοπεί. Πολύ καλός έως ισοπεδωτικός με υποδεέστερους αντιπάλους, αλλά λίγος για τα μεγάλα παιχνίδια. Από τα κρίσιμα ματς που έχει παίξει, το μόνο που μένει είναι οι δηλώσεις του. Πάλι καλά που βρέθηκε ο Νοτσιόνι κι ο Τζέισι Κάρολ και πήρε μια Ευρωλίγκα.



Η Εθνική αν έπαιζε το μπάσκετ του Γιαννάκη, με σκληρή κι όχι ανεμική άμυνα, και είχε ουσιαστικό παιχνίδι με τους ψηλούς χτυπώντας μέσα στη ρακέτα, θα κέρδιζε το Ευρωμπάσκετ. Δεν θα έπαιρνε απλώς ένα μετάλλιο. Θα έπαιρνε το κύπελλο.

Εάν χθες έπαιζε ο τεράστιος Δημήτρης Διαμαντίδης που είναι ένας παίχτης που δουλεύει για την ομάδα - όχι όπως ο Σπανούλης που η ομάδα δουλεύει γι' αυτόν - και που ταΐζει τόσο καλά τα 5άρια που κι εγώ αν έπαιζα, με τις ασίστ του 3D θα έμοιαζα με τον Ράτζα, η Εθνική θα είχε αποκλείσει χθες την Ισπανία και σήμερα θα αναλύαμε την τακτική του Κολέ στη Γαλλία του Πάρκερ. Τόσο απλά.

Επειδή όμως το μπάσκετ δεν παίζεται με "αν", και επειδή ο Διαμαντίδης του χρόνου κρεμάει οριστικά τα παπούτσια του, η Εθνική πρέπει να κοιτάξει την επόμενη μέρα.


Ήτοι, να προσλάβει η ΕΟΚ τον Γιαννάκη και να του δώσει τα κλειδιά για να φτιάξει ανεμπόδιστος μια ομάδα με ρόλους, με παίχτες που ικανοποιούν τη φιλοσοφία το, μια ομάδα με ταυτότητα.

Πέμπτη, 16 Ιουλίου 2015

Η μοναξιά ενός πρωθυπουργού


Από πολύ μικρός, σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου και που άρχισα δειλά δειλά να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, γνώριζα πως η Ελλάδα έχει πρόβλημα με την εθνική οικονομία. Το έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου το '93 που εκλέχτηκε για τελευταία φορά πρωθυπουργός.

Σε όλη τη σύγχρονη ιστορία μας, από τη σύσταση του Ελληνικού κράτους από το 1830 ως σήμερα, η Ελλάδα αντιμετώπιζε πρόβλημα οικονομικό. Και εδώ που τα λέμε είναι και λογικό.

Πρόκειται για μία χώρα με λιγότερο από 200 χρόνια ύπαρξης ως κράτος - διότι η ιστορία της είναι πολύ βαθύτερη - που βγήκε από 4 περίπου αιώνες βαριάς σκλαβιάς και μάλιστα από τους απολίτιστους Οθωμανούς. Αυτός ο αμόρφωτος λαός που είχε ακέραια τα απομεινάρια μιας αυτοκρατορίας από την Ανατολή, κουβαλούσε πάνω του όλα τα χούγια και τις αμαρτίες που του φόρτωσαν οι Τούρκοι. Μπορεί πάντοτε να έκρυβε μέσα του καντάρια γενναιότητας, καρδιάς και λεβεντιάς, αλλά άλλο τόσο κυριαρχούσε πάνω του η φοβία, η μικροπρέπεια, η μπαμπεσιά, η βολεψιά. Γι' αυτό και στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, επικρατούσε στους Έλληνες ένα ισχυρό αίσθημα ξενομανίας. Είχαμε ανάγκη τους Άγγλους, περιμέναμε τη βοήθεια των Ρώσων, πιστεύαμε ότι έχουμε για συμμάχους τους Γάλλους, φοβόμασταν την ισχύ των Πρώσων και των Αυστριακών.

Δεν φτιάξαμε ποτέ μια χώρα ισχυρή, μια κραταιά ηγεμονία με ακλόνητη οικονομία. Φταίνε πολλά γι' αυτό. Η γεωπολιτική θέση που μας αναγκάζει συνεχώς να μπαίνουμε σε πολέμους και σε κάθε λογής μπελάδες, ο μικρός πληθυσμός, η ανοργανωσιά, η φτωχή παιδεία που είχαμε, η μανία μας να φαγωνόμαστε μεταξύ μας. "Αν οι Έλληνες ήταν μορφωμένοι και ενωμένοι, τότε αλίμονο μας", είχε πει κάποτε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ. Και αυτή η φράση περιέχει μεγάλη δόση αλήθειας.

Η σημερινή κατάσταση είναι ένα συνονθύλευμα των παραπάνω. Όταν τα προηγμένα κράτη της Ευρώπης παρήγαγαν πολιτισμό, περνούσαν την αναγέννηση, τον διαφωτισμό, προήγαγαν τα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες, εμείς ήμαστε ραγιάδες. Κι όταν απελευθερωθήκαμε και είδαμε το φως της προόδου και του δυτικού πολιτισμού, θαμπωθήκαμε. Και τρέχαμε να προλάβουμε. Να προλάβουμε τη ραγδαία εξέλιξη των δυτικών κοινωνιών. Ακόμα τρέχουμε.

Δεν ασχοληθήκαμε ποτέ σοβαρά με το να ακολουθήσουμε το σωστό και ομαλό δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου, ειδικότερα μετά το 2ο μισό του 20ου αιώνα, γιατί το πρώτο ήταν πολύ δύσκολο και αιματηρό μιας και εμπλακήκαμε σε 6 πολέμους μέσα σε 40 χρόνια, εκ των οποίων ο ένας ήταν εμφύλιος και οι δύο Παγκόσμιοι, με καταστροφικές συνέπειες.

Χάσαμε πολύτιμο έδαφος και χρόνο τις πρώτες δύο δεκαετίες του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, καθώς αντί να μαζέψουμε οργανωμένα τα κομμάτια μας μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο, και να χρησιμοποιήσουμε την ελευθερία και τη δημοκρατία που μας παρέχονταν απλόχερα για να καταπολεμήσουμε την ανέχεια και τα δεινά που μας είχαν βρει, κυνηγούσαμε τους κομμουνιστές. Και αυτά τα έκαναν οι δημοκρατικές κυβερνήσεις του Γεώργιου Παπανδρέου και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Μετά και την 7ετή παρένθεση της Χούντας που δεν ήταν παρά μια παρέμβαση των Αμερικάνων για να μην καρποφορήσει ο κομμουνισμός, επανήλθε η Δημοκρατία.

Επί 4 δεκαετίες, λοιπόν, δεν ασχοληθήκαμε με το πως θα φτιάξουμε ένα κράτος δίκαιο, οργανωμένο, χωρίς ακραίες ανισότητες και ταξικό χάσμα και να συμβαδίσουμε με την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού, αλλά αφεθήκαμε στο βωμό του "Ανήκουμε εις τη Δύση", με νοοτροπία ανατολής.

Δεν αποτάξαμε ποτέ από πάνω μας τη βλαχιά και τη γυφτιά που μας χαρακτηρίζει, και δεν εννοώ φυλετικά αλλά όσον αφορά τη νοοτροπία. Μπήκαμε στην Ευρωπαϊκή ένωση με τον Καραμανλή, και ορθώς πράξαμε τότε διότι το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης είναι αληθινά σπουδαίο ακόμα κι αν έχει παραμείνει μέχρι σήμερα μονάχα όραμα.

Δεν μπήκαμε όμως έχοντας μπολιασμένη στην κουλτούρα μας την σκέψη για την ενότητα των λαών της Ευρώπης, τη δημιουργία ενός κοινού τόπου δικαίου και ισονομίας με σεβασμό στη διαφορετικότητα, στις ιδιαιτερότητες, στα ήθη και στις παραδόσεις όλων των χωρών που θα είχαν ως κοινό πρόσημο πως είναι όλοι τους Ευρωπαίοι πολίτες. Απλώς μας άρεσε η μοιρασιά των χρημάτων που πεινασμένοι όντας αρπάξαμε και κατασπαράξαμε, μας γυάλισαν τα λούσα της προηγμένης κοινωνίας του δυτικού πολιτισμού, οι ανέσεις των ευρωπαϊκών σαλονιών και επιλέξαμε μονάχα εκείνες τις συνήθειες που μας αρέσουν από αυτούς. Και θεωρούσαμε πως είναι κιόλας δεδομένα αυτά και πως μας χρωστούν πολλά επειδή κάποτε σε αυτόν τον τόπο λειτούργησε για πρώτη φορά η δημοκρατία, το θέατρο, η λυρική ποίηση, η φιλοσοφία. Εμείς δεν έχουμε καμία σχέση με αυτά, σε άλλους τα χρωστούν.

Αφού λοιπόν ξεκαθαρίσαμε για τα καλά πως ανήκουμε στη Δύση μιας και ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε και ο κομμουνισμός κατέρρευσε σαν ένας χάρτινος ιδεολογικός πύργος που οι θεωρίες του είναι άρτια σχεδιασμένες αλλά η πραγματικότητά του σκληρή, περάσαμε μέσα από τη διαφθορά ενός σοσιαλιστικού κράτους και φτάσαμε στο κατώφλι του 21ου αιώνα.

Τότε που είχαμε πραγματικά την ευκαιρία να είμαστε πολιτισμένοι, με τις βασικές, τις θεμελιώδεις αξίες του πολιτισμού, μπήκαμε στο λάθος τρένο του εκσυγχρονισμού του Σημίτη και η ανάπτυξη που θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ήταν τελικώς στρεβλή. Χάσαμε τη σωστή διαδρομή και τώρα έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα σταθμό που περνάνε διάφορα τρένα που δεν γνωρίζουμε που ακριβώς πάνε. Εκτός που είναι γεμάτα και δε μας χωρούν κιόλας.

Έχω τόση συσσωρευμένη πληροφορία στο μυαλό μου τις τελευταίες μέρες που μπερδεύομαι πολλές φορές στην ίδια μου τη σκέψη, σαν να χάνομαι κι εγώ σε ένα λαβύρινθο. Και για την ξεμπλέξω καταλήγω ξανά στα ίδια. Πρώτα πρέπει να φτιάξουμε τη νοοτροπία και τις αξίες μας και μετά τα υπόλοιπα.

Κοιτούσα για πολλή ώρα αυτήν την εικόνα του πρωθυπουργού στη Σύνοδο Κορυφής των χωρών της Ευρωζώνης και αληθινά προβληματίστηκα. Απογοητεύτηκα, οργίστηκα, μελαγχόλησα και τανάπαλιν, όπως πράττω όλο αυτό το διάστημα.

Ο ελληνικός λαός στις εκλογές του περασμένου Γενάρη, εξέλεξε για πρώτη φορά στην ιστορία μία κυβέρνηση αριστεράς η οποία, επειδή αντιλήφθηκε την πρωτόγνωρη στα ελληνικά χρονικά ευκαιρία που της δινόταν, έτρεξε γρήγορα να σχηματίσει κυβέρνηση με ένα ακροδεξιό κόμμα που τάσσεται υπέρ της εθνικής ανεξαρτησίας και υπερηφάνειας και κυριαρχίας. Λες και υπάρχει.

Η αριστερά έμοιαζε να περιμένει στη γωνία αυτή τη χρυσή ευκαιρία, αλλά δυστυχώς δεν ήταν ώριμη. Όπως δεν ήταν ώριμες και οι συνθήκες, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα. Διότι εγώ αυτήν την αριστερά θέλω και ονειρεύομαι. Την αριστερά που θα δίνει μάχες σε αντίξοες συνθήκες και θα αντιστέκεται σε δύσκολους καιρούς κι όχι που θα μοιράζει χρήμα και παροχές σε περιόδους ακμής και οικονομικής ευημερίας.

Στην κεντρική προεκλογική του ομιλία στην Ομόνοια στις 22 του Γενάρη, ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποίησε με τέρψη και προσμονή μια φράση που είχε πει πρόσφατα ο Μανώλης ο Γλέζος: "Ακούτε το θόρυβο; Είναι η ιστορία που μας χτυπάει την πόρτα.", ήταν τα λόγια του γνήσιου Μανώλη, του μεγάλου αγωνιστή της αριστεράς.

Πολύ φοβάμαι ότι η αριστερά άκουσε το θόρυβο από το χτύπημα της ιστορίας, άνοιξε την πόρτα, κυριεύτηκε από δέος και πήδηξε τελικώς από το παράθυρο.

Ήταν αληθινά δύσκολη η συγκυρία. Είναι δύσκολη, έως τραγική. Σε μια Ευρώπη των ελίτ, του νεοφιλελευθερισμού, των τραπεζών, των σκληρών οικονομικών πολιτικών, της επιβολής της ισχύος των μεγάλων συμφερόντων έναντι του δικαίου των λαών, ο ΣΥΡΙΖΑ κλήθηκε να δώσει λύσεις επί πραγματικού. Να καταπολεμήσει την ανεργία δημιουργώντας προοπτικές ανάπτυξης, να τα βάλει με τη διαπλοκή και τα συμφέροντα, να πατάξει τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, να εξαλείψει τις χαώδεις ανισότητες, να προστατέψει τα δικαιώματα των εργαζομένων, να εγγυηθεί την ασφάλεια και τη σταθερότητα και να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη που απουσιάζει καιρό τώρα από τον τόπο. Και παράλληλα να μείνει πιστός στις ιδέες του.

Και τα χρέη έτρεχαν, τα δάνεια είχαν την μορφή επαιτείας από μια Ευρώπη που δεν ενδιαφέρεται για τους λαούς παρά μόνο για τους αριθμούς, τα πλεονάσματα, τους χρηματιστηριακούς δείκτες, τις συναλλαγματικές ισοτιμίες κτλ.

Ο Τσίπρας λοιπόν ήρθε να πουλήσει δημοκρατία σε μια Ευρώπη που θέλει να αγοράζει αυτοκίνητα, πετρέλαια και αεροπλάνα και να πουλήσει ελπίδα σε ένα λαό που θέλει να αγοράζει i-pad και smartphones και που θέλει παχυλούς λογαριασμούς και γεμάτα ρευστό ATM. Και δεν αγόρασε κανείς.

Γι' αυτό το λόγο είπε ψέματα προεκλογικά. Γιατί ψέματα θέλαμε να ακούσουμε. Η αλήθεια δεν μας αρέσει. Θέλαμε να βαράμε τα νταούλια, τους ζουρνάδες και τις λίρες κι αυτοί να χορεύουν. Και να παίρνουμε χρήματα αδιαφορώντας αν ο διπλανός μας πεινάει και τρώει από τα σκουπίδια ή είναι άστεγος και κοιμάται στο πεζοδρόμιο ή είναι άνεργος και μέσα στην απόγνωση του αυτοκτονεί.

Έζησα μεγάλο παραλογισμό αυτές τις μέρες από ανθρώπους που έβγαζαν φωτογραφίες τις ουρές στα ATM και σιχτίριζαν για το capital control που τους ξεβολεύει, επειδή ένας έντιμος πρωθυπουργός που αληθινά νοιάζεται για το λαό του, ανακοίνωσε δημοψήφισμα.

Εάν προεκλογικά ο Τσίπρας μιλούσε ειλικρινά και ανοιχτά για τις 2 εναλλακτικές που αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα πλέον και ο πιο ανενημέρωτος πολίτης - συνιστά βλακεία το να παραμυθιάζεσαι από μεγάλα λόγια πλέον - , δεν πιστεύω ότι θα έπιανε αυτά τα ποσοστά. Είναι λάθος του που δεν το έκανε, μεγάλο λάθος, αλλά είναι και κουταμάρα μας που δεν το απαιτήσαμε να το κάνει.

Έπρεπε να θέλουμε μία καθαρή πολιτική στάση, από ένα άφθαρτο κόμμα που δεν είχε λερωθεί με τις βρωμιές της εξουσίας, και από νέα πρόσωπα. Και έπρεπε να αντιληφθούμε πως τα ενδεχόμενα ήταν ή να παραμείνουμε στο Ευρώ με καθεστώς λιτότητας ή να επιστρέψουμε όσο το δυνατόν ομαλότερα στο δικό μας νόμισμα.

Και έπρεπε και για τα δύο ενδεχόμενα, ο Τσίπρας να έχει ένα οργανωμένο σχέδιο, ένα σαφές πλάνο και να το παρουσιάσει ανοιχτά στο λαό. Αντιθέτως, εγκλωβίστηκε σε μία αυτοκαταστροφική διαπραγματευτική τακτική έχοντας ως αυτοσκοπό την παραμονή στην Ευρωζώνη και αγόρασε εκβιασμό και ταπείνωση, ξεπουλώντας αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.

Όχι για τον ίδιο. Αυτός τα έχει αυτά και τα θυσίασε, όπως και το εγώ του, και την πολιτική του καριέρα, και την υστεροφημία του στην αριστερά, αναλαμβάνοντας ευθύνες που δεν του αναλογούν, αλλά βαραίνουν όλους εμάς. Τα ξεπούλησε εκ μέρους μας, μιας και τα έχουμε ξεπουλήσει προ πολλού.

Διότι δεν ήμαστε ακόμη έτοιμοι να αφήσουμε τις ανέσεις και τις καταθέσεις μας για χάρη της αξιοπρέπειας, της υπερηφάνειας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης. Κάναμε ένα βήμα προς τα εμπρός, αλλά έχουμε δρόμο ακόμα να διανύσουμε αρκετό.

Ο πρωθυπουργός πήρε μια απόφαση με το πιστόλι στον κρόταφο για χάρη των πολιτών. Ορθώς ερμήνευσε το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος ως ΝΑΙ στο Ευρώ διότι δεν ήμαστε ακόμα έτοιμοι να το αποχωριστούμε.

Και η παραπάνω φωτογραφία αποδεικνύει πως είμαστε λίγοι σαν άνθρωποι και πως θα πρέπει να αλλάξουμε τρόπο σκέψης επιτέλους. Τα ακριβά γούστα, τα λούσα και τα ταξίδια στας Ευρώπας δεν είναι ανώτερα από τη δημοκρατία και το σεβασμό στη λαϊκή βούληση.

Διότι αυτό έπραξαν οι μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης την περασμένη Κυριακή, στο τραπέζι της Συνόδου Κορυφής παρουσιάζοντας μια εικόνα ενός μοναχικού πρωθυπουργού.

Κατήργησαν τη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Μας απέδειξαν πως δεν έχει νόημα να κάνουμε εκλογές, διότι απλώς επιλέγουμε τα πρόσωπα και μετά πάμε για τσίπουρα. Τις πολιτικές τις επιλέγουν αυτοί. Και επιτρέπουν μόνο αρεστές κυβερνήσεις. Ο Παπανδρέου είπε τη λέξη δημοψήφισμα και έπεσε σε μία νύχτα. Ο Σαμαράς ούτε που το διανοήθηκε και έκανε βόλτες στο Ζάππειο χεράκι χεράκι με τη Μέρκελ. Ο Τσίπρας το έπραξε και θα πληρώσει κι αυτός το τίμημα, καθώς ήδη τρέμει η καρέκλα του.

Αλήθεια, θα επιτρέψουμε να καπηλεύονται κεκτημένα και αξίες για τα οποία έγιναν αγώνες και χύθηκε αίμα;

Θα επιτρέψουμε να γίνουμε ανθρωπάκια που θα διαδηλώνουν μονάχα για την περιουσία, το νόμισμα και την τσέπη μας;

Τότε θα είμαστε στα αλήθεια χαμένοι. Δεν το πιστεύω όμως. Θα ανασυνταχτούμε και θα επιστρέψουμε ισχυρότεροι.

Γιατί για κάποιους από εμάς, το ΌΧΙ του δημοψηφίσματος δεν ήταν ΌΧΙ στα μνημόνια και στη λιτότητα, ναι στις ασύδοτες παροχές και στον καταστροφικό κρατισμό. Ήταν ΌΧΙ στην καταπάτηση των αξιών.

Οι αγώνες συνεχίζονται, η πραγματική μάχη τώρα ξεκινάει.

Και θα έπρεπε ήδη να ετοιμάζουμε τις διαδικασίες ομαλής επιστροφής σε δικό μας νόμισμα. Για να μην υποστούμε ξανά αυτόν τον εξευτελισμό και την ήττα των ηθών και των συνειδήσεων μας.



ΥΓ: Οι επιχειρηματίες που κόπτονταν για παραμονή στο Ευρώ και βρίζουν μέρα νύχτα τον ΣΥΡΙΖΑ που τάραξε την ηρεμία της λήθης και της βολής τους, ελπίζω να πήραν μία ανάσα από τον κόσμο των φτωχών, των ανέργων, των απελπισμένων και των αδικημένων. Και εφόσον έχουν την οικονομική δυνατότητα, να αυξήσουν μόλις ψηφιστεί και στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια η νέα συμφωνία τους μισθούς των υπαλλήλων τους. Για να τελειώνουμε με το παραμύθι που ο κάθε καράβλαχος έχει μέσα του την Ευρώπη και κόπτεται για τη συνέπεια της αγοράς τάχα μου, αντί να παραδεχτεί πως κοιτάζει μόνο την τσέπη του.

Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2015

Παραμύθι χωρίς όνομα



Θυμάμαι σε ηλικία 9 ετών περίπου, όταν είχα διαβάσει το περιβόητο παιδικό παραμύθι της Πηνελόπης Δέλτα με τίτλο "Παραμύθι χωρίς όνομα" ότι είχα εντυπωσιαστεί τόσο πολύ γιατί για πρώτη φορά διάβαζα ένα παραμύθι που δε μιλάει για βία αλλά για αρετές που μόνο ο άνθρωπος μπορεί να εμφανίσει κατά το πέρασμα του από τη ζωή.

Είχα διαβάσει ένα - δυο χρόνια νωρίτερα το "Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου" της Άλκης Ζέη που μέσα από τα μάτια ενός παιδιού βλέπει και δείχνει και σε μας τις μαύρες μέρες της Γερμανικής Κατοχής στην Αθήνα, αλλά αυτό δεν ήταν τόσο αισιόδοξο όσο το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα.

Το Παραμύθι Χωρίς  Όνομα της Πηνελόπης Δέλτα είχε αφήσει το στίγμα του πάνω μου στην ηλικία που νόμιζα ότι με αγάπη, καλή θέληση και αλήθεια ο κόσμος μπορεί να είναι τέλειος. Ναι. Ήταν τότε που τον κόσμο τον έβλεπα όμορφο και ιδανικό. Μεγαλώνοντας, άλλαξα κάπως γνώμη.

Το συγκεκριμένο παραμύθι αναφέρεται στη ιστορία μιας πατρίδας που ονομάζεται η Χώρα των Μοιρολάτρων και έχει ως βασιλιά τον Αστόχαστο ο οποίος την έχει οδηγήσει στην απόλυτη κατάρρευση και στην οικονομική χρεοκοπία έχοντας χάσει πλήρως την επαφή του με το λαό. Οι άνθρωποι της Χώρας  αδυνατούν να επιβιώσουν και σιγά σιγά εγκαταλείπουν τον τόπο τους. Τότε, ο γιος του Αστόχαστου, ο Συνετός, αποφασίζει με την προτροπή μιας γυναίκας να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού του και να φτιάξει τη χώρα του από την αρχή. Και τα καταφέρνει παρά τις συγκρούσεις με τους αξιωματούχους να κρατήσει ζωντανή τη χώρα του με θάρρος, τόλμη και γενναιότητα και να την ξαναχτίσει με εργατικότητα και προκοπή.

Σήμερα στη χώρα μας, για να φύγουμε λίγο από τον κόσμο των παραμυθιών που δυστυχώς κρατάει λίγο και να γυρίσουμε στον πραγματικό, η οικονομική κατάρρευση και η κοινωνική αποσάθρωση έχουν οδηγήσει έναν λαό σε αναβρασμό και μια γενιά σε μετανάστευση.

Οι πολιτικοί έχουν χάσει πλήρως την επαφή τους με το λαό, οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους και την ελπίδα για απόδοση δικαιοσύνης και για καλύτερες μέρες. Μεγάλη μερίδα του κόσμου μάλιστα έχει χάσει τις αρετές που θα έπρεπε να έχουν οι άνθρωποι για να είναι αυτός ο κόσμος καλύτερος. Λάθος. Για να μπορεί να σταθεί μια κοινωνία στα πόδια της.

Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανάψει σε κάποιους ξανά τη σπίθα της ελπίδας. Σε κάποιους άλλους έχει ξαναφουντώσει η δίψα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Υπάρχουν και πολλοί που ψάχνουν ευκαιρία να "χύσουν χολή" και καραδοκούν στη γωνία για να λοιδορήσουν μια αποτυχία ή ένα σφάλμα της νέας κυβέρνησης.

Δε στέκομαι στους δημοσιογράφους των καναλιών που είναι παπαγαλάκια των επιχειρηματιών που τους πληρώνουν και φιλαράκια των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που αλληλοκαλύπτουν τόσα χρόνια τις πομπές τους και αλληλοβοηθούνται.

Διότι είναι αλήθεια, τις τελευταίες μέρες είναι σα να βλέπεις δελτία ειδήσεων της Γερμανίας, με τη διαφορά ότι μιλούν την ελληνική διάλεκτο. Ή τελοσπάντων ότι απέμεινε απ' αυτήν.

Ειλικρινά όμως δεν μπορώ να καταλάβω πως κάποιοι άνθρωποι χαίρονται όταν οι Γερμανοί ή άλλοι λοιποί Ευρωπαίοι εκβιάζουν την Ελλάδα. Είναι η χώρα τους που να πάρει. Δεν λέω ότι πρέπει να τους βλέπουμε αφ' υψηλού γιατί η Ελλάδα γέννησε τη Δημοκρατία και έχει σπουδαίο αρχαίο πολιτισμό, αλλά να τους σιχτιρίσουμε και να αντισταθούμε που παλεύουνε σθεναρά να μας την καταργήσουν 2.500 χρόνια μετά και που μας στερούν τη δυνατότητα παράγουμε κι άλλο πολιτισμό στο μέλλον.

Ντρέπομαι για τους συμπατριώτες μου που το μόνο που τους νοιάζει είναι να έχουν λεφτά και τον επόμενο μήνα και να μπορεί να δουλεύει σωστά το ΑTM με όποιο κόστος.

Είναι ραγιάδες, τιποτένιοι, δεν τους αξίζει τίποτα απ' ότι έχουν ή τίποτα απ' ότι ζητιανεύουν. Γιατί η Ελλάδα ως τώρα ζητιανεύει. Δεν διεκδικεί. Και δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς που λέγονταν αρχαίοι Έλληνες, ούτε με καν με τους νεοέλληνες που άφησαν το σημάδι τους στην ιστορία.

Αν είναι να περιμένουμε να πει η Μέρκελ τι θα κάνουμε, πότε θα κάνουμε εκλογές, πως θα ζήσουμε, με πόσα λεφτά, με ποιους όρους και προϋποθέσεις και χαιρόμαστε όταν κάνει ό,τι θέλει τον Παπανδρέου, τον Σαμαρά, το Βενιζέλο, τον Παπαδήμο και κοροϊδεύουμε τον Τσίπρα ότι θα πάθει το ίδιο και αυτός, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Κακώς κάνανε το 1821 επανάσταση απέναντι στους Τούρκους μια χούφτα στασιαστών για να αγωνιστούν για την Ελευθερία. Μια χαρά ήταν τότε. Ο κόσμος πλήρωνε τα χαράτσια του, έτρωγε, κοιμόταν, επιβίωνε.  

Πολύ κακώς πολέμησαν πριν 70 χρόνια οι παππούδες μας τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Θα μας κυβερνούσε σήμερα η Μέρκελ με τον Ντράγκι, θα πληρώναμε τους φόρους μας και θα 'μασταν μια χαρά. Και θα 'χαμε και ανεργία κοντά στο 2% όπως έχει η Γερμανία.

Αλήθεια σιχαίνομαι αυτά τα ανθρωπάκια που σκέφτονται και εκφράζονται με αυτόν τον τρόπο. Με ενοχλούν, με εκνευρίζουν και με αηδιάζουν περισσότερο από τον Σόιμπλε, τον Σουλτς και τον Ντάισελμπλουμ.

Η Ελλάδα έχει μια ευκαιρία να κάνει την επανάσταση της με Δημοκρατικό τρόπο. Αν επιτύχει έχει καλώς. Αν αποτύχει, υπάρχει και ο δρόμος της βίας. Υπάρχει και αυτός της υποτέλειας βέβαια.

Η απάντηση στους ξένους και στους εαυτούς μας για το μέλλον μας, τις ζωές μας και τις αξίες μας μπορούν να δοθούν μόνο από εμάς. Στο χέρι μας είναι.

Σε ένα διήγημα, όχι σε παιδικό παραμύθι αυτή τη φορά αλλά σε μυθιστόρημα, υπάρχει μια φράση που ταιριάζει γάντι στην παρούσα κατάσταση αλλά και σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας γιατί είναι διαχρονική. Ο Νίκος Καζαντζάκης είχε γράψει στο βιβλίο του "Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται"  πως "Αν δεν ξεχειλίσει η καρδιά του ανθρώπου από αγάπη ή από θυμό, τίποτα δεν μπορεί να γίνει στον κόσμο...".


Ας ελπίσουμε για το καλύτερο. Γιατί η ζωή δεν έχει όπως τα παραμύθια αίσιο τέλος.