Protest

Protest

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

H χώρα με τις αυταπάτες





"Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα.", έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ.  Δεν ξέρω γιατί, αλλά από μικρός ένιωθα ότι ζούμε μέσα σ΄ένα δημοκρατικό πολίτευμα το οποίο εκτός απ' τα θετικά του έχει και πάρα πολλές ατέλειες. Δε μιλάω για τις παθογένειες του συστήματος αλλά για τις εκ θεμελίων ελλείψεις που περιέχει το πολίτευμα. Κι εκεί που μετά από αρκετό προβληματισμό κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατία μας πάσχει, ήρθαν οι εκλογές της 17ης Ιουνίου για να με διαψεύσουν.


Ο ελληνικός λαός την περασμένη άνοιξη είχε στα χέρια του το ύψιστο δημοκρατικό όπλο, τις εκλογές. Τελικά, το εκτόξευσε άστοχα και γύρισε κατά πάνω του σαν το μπούμερανγκ των αβορίγινων. Απεμπόλησε ο λαός τη μεγαλύτερη ευκαιρία που του δινόταν για να αλλάξει τη χώρα. Για να αλλάξει το κράτος. Για να αλλάξει τους θεσμούς. Για να αλλάξει τα πάντα.

Η αρχή θα γινόταν στέλνοντας αυτούς τους άχρηστους βολεμένους καρεκλάκηδες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ σπίτι τους. Τελικά ούτε αυτό δεν ήμαστε ικανοί να κάνουμε. Δεν μπορούμε, δηλαδή, να κάνουμε ούτε το προφανές. Να στείλουμε δια της δημοκρατικής οδού τους κύριους υπαίτιους για τη χρεωκοπία της χώρας στα σπίτια τους.

Στη χώρα που συνεχίζουν να μας κυβερνούν το ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ, συνεχίζει να υπάρχει διαφθορά. Στη χώρα που η ανεργία αυξάνεται, η εισφοροδιαφυγή παραμένει σταθερή. Στη χώρα που η φορολογία αυξάνεται, το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται. Στη χώρα που το βιοτικό της επίπεδο μειώνεται μέρα με τη μέρα, η παιδεία γίνεται όλο και φτωχότερη. Έχουμε χάσει το μέτρο. Ψηφίσαμε και πάλι τους ίδιους την άνοιξη, το καλοκαίρι κάναμε ένα διάλειμμα για τον ιερό  θεσμό "Τα μπάνια του λαού", και το φθινόπωρο ξανατρέχουμε στο Σύνταγμα να τους βρίσουμε. Γιατί; Θα αλλάξει άραγε τίποτα; Όσες κυβερνήσεις κι αν αλλάξουν, όσες πορείες κι αν γίνουν, όσοι νέοι πολιτικοί και να αναδειχθούν, αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι προς το καλύτερο δε θα αλλάξει τίποτα. 

Πρέπει να πάψουμε πια να περιμένουμε τα πάντα απ' τους άλλους. Γκρινιάζουμε γιατί μας κόψανε εμάς, αδιαφορώντας για το τι έγινε στους άλλους. Διαμαρτυρόμαστε που δεν έχουμε να βάλουμε βενζίνη στο αυτοκίνητο μας κι όχι που ο καρκινοπαθής αδυνατεί να προμηθευτεί τα φάρμακά του. Μεταμορφωνόμαστε μέρα με τη μέρα σε αγρίμια που νοιάζονται μόνο για τη βορά τους. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι εχθρεύονται τους δημόσιους γιατί αμείβονται καλύτερα, οι δημόσιοι τους ελεύθερους επαγγελματίες γιατί φοροδιαφεύγουν, οι τελευταίοι με τη σειρά τους, τους μεγαλοεπιχειρηματίες γιατί τους παίρνουν τις δουλειές. Και όλοι μαζί περιμένουν σα μεσσία τον Τσίπρα. Και στο όρος των Ελαιών να πάει ο Τσίπρας, και το Γολγοθά να ανέβει με το σταυρό στo χέρι, την Ελλάδα δε θα καταφέρει να την αλλάξει μόνος του. 

Και μέσα σ' όλα αυτά ανεχόμαστε τη Χρυσή Αυγή γιατί λέει "τους χρειάζεται για να φοβόνται." Εφόσον δε μπορούμε να διεκδικήσουμε από μόνοι μας τα αυτονόητα, θέλουμε να περιφέρονται στους δρόμους, στις πλατείες, και στο κοινοβούλιο, μερικοί μπαμπούλες που τους γέννησε το ίδιο παθογόνο σύστημα. Αυτή τη λογική δε μπορώ να την παρακολουθήσω, και για να καταλάβουν τη σοβαρότητα της κατάστασης μερικοί νεοφασίστες νεοέλληνες θα τους χρειαζόταν ένα πραξικόπημα για να νιώσουν στα αλήθεια τι σημαίνει φασισμός.

Τότε, πιθανότατα θα μάθουν να χρησιμοποιούν το δικαίωμα του εκλέγειν καλύτερα και θα εκτιμήσουν σίγουρα τις βασικές αρετές της δημοκρατίας.



Της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ και μυρσίνη εσύ δοξαστική, απ' ότι φαίνεται, λησμονήσατε τη χώρα μου.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2012

Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα!



Δημοκρατία τέλος!

Ο κόσμος που ζούμε είναι σκληρός. Άδικος. Άνισος. Αλλόκοτος. Ατελής. Σ' έναν τέτοιο κόσμο, όπου κυρίαρχη εξουσία είναι το χρήμα, οι κοινωνικές διακρίσεις, οι αδικίες, οι παραφωνίες είναι σύνηθες φαινόμενο. Σ' αυτό τον κόσμο υπάρχει κι ένα άλλο φαινόμενο. Ο φασισμός. Ο φασισμός έχει πολλά προσωπεία αλλά μία μορφή. Μίσος για οτιδήποτε το διαφορετικό.

Όταν λοιπόν η δημοκρατία αδυνατεί να αποκριθεί στα προβλήματα που ανακύπτουν σ' αυτόν τον κόσμο, ο φασισμός έρχεται για να συμπληρώσει τις αδυναμίες της.
Δε θα σταθώ όμως τώρα στις αδυναμίες και στις ελλείψεις του δημοκρατικού πολιτεύματος αλλά θα αναζητήσω την ουσιαστική αιτία που προκαλεί το φαινόμενο του φασισμού. Ο φασισμός είναι μία τάση που υφέρπει σε όλες τις κοινωνίες και περιμένει το κατάλληλο περιβάλλον για να εκφραστεί και να εξαπλωθεί. Είναι σαν το μικρόβιο που περιμένει να βρει ευάλωτο έναν οργανισμό για να παρασιτήσει εις βάρος του.

Στη σημερινή ελληνική κοινωνία ο φασισμός, κι ακόμα χειρότερα ο νεοναζισμός, έχει βρει πρόσφορο έδαφος για να παρασιτήσει στο ήδη αρρωστημένο ελληνικό εκλογικό σώμα αλλά και στο υγιές κομμάτι της. Η γενεσιουργός αιτία του προβλήματος εντοπίζεται στο σάπιο πολιτικό σύστημα που εγκαθιδρύθηκε πρωτίστως από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ μετά τη μεταπολίτευση. Το ΠΑΣΟΚ, με τη σιωπηρή συνενοχή της Δεξιάς αλλά και με την ανοχή της αριστεράς, έστησε ένα σαθρό Σοσιαλιστικό κράτος το οποίο στις μέρες μας κατέρρευσε. Η δημόσια υγεία και η δημόσια παιδεία φαντάζουν πλέον ως μια ουτοπία. Η ανομία έγινε κανόνας, η φοροδιαφυγή συνήθεια, η ασυδοσία νόμος. Αν προσθέσουμε σ' αυτά και το μέρα με τη μέρα αυξανόμενο μεταναστευτικό πρόβλημα έχουμε την κατάλληλη υποδομή για να ανοικοδομηθεί ο φασισμός. Το φοβικό κομμάτι της κοινωνίας στράφηκε απευθείας στους εκφραστές του, το οργισμένο ακολούθησε. Το φοβισμένο κομμάτι καταφεύγει ακόμα στα μνημονιακά κόμματα για να σώσει τον όποιο μισθό και σύνταξη του απέμεινε, μπολιασμένο απ' την προπαγάνδα των ΜΜΕ περί ανεξέλεγκτης χρεωκοπίας.

Μάλλον αυτό εννοούσε ο Γιωργάκης όταν έλεγε "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα". Μόλις κατέρρευσε στα χέρια του το Σοσιαλιστικό κράτος που έφτιαξε πρόχειρα ο μπαμπάς του, η χώρα παραδόθηκε στη βαρβαρότητα. Ο λαός έβαλε από το παραθυράκι, απ' την Κερκόπορτα της δημοκρατίας, τη Χρυσή Αυγή στο σύστημα και πλέον απειλείται ξεκάθαρα η Δημοκρατία. Όχι μόνο το πολιτικό σύστημα αλλά ολόκληρο το πολίτευμα. Ξύλο παίζεται στους δρόμους, ξύλο στα τηλεοπτικά στούντιο, σύντομα ξύλο και μες στο κοινοβούλιο. Η Χρυσή Αυγή πέταξε σύντομα από πάνω της το μανδύα της δημοκρατίας που τεχνηέντως είχε φορέσει και έδειξε το αληθινό της πρόσωπο. Αποδοκιμασίες και επίθεση κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας, επιθέσεις βίας, απειλές για τα παιδιά των αλλοδαπών και ξεκάθαρες δηλώσεις απαξίωσης των εκλογών. Το επόμενο βήμα πιο είναι; Να βγουν τα τανκς στο δρόμο;;;

Το πλέον απογοητευτικό είναι ότι οι υπεύθυνοι γι' αυτήν την κατάσταση δε σπεύδουν να λάβουν κάποια μέτρα για να προστατεύσουν τη δημοκρατία και το λαό. Με εξαίρεση ίσως τον Παυλόπουλο που έκανε τη μούρη του Κασιδιάρη κρέας.

Αυτοί, λοιπόν, που βροντοφωνάζουν με περηφάνια ότι είναι εθνικιστές δεν είναι περισσότερο Έλληνες από μένα. Νιώθω περήφανος που είμαι Έλληνας αλλά επειδή γεννήθηκα στη χώρα του Ξένιου Δία δε με ενοχλούν οι ξένοι. Και θα εξακολουθώ να νιώθω περήφανος ως Έλληνας στη χώρα στην οποία θα μ' έχουν ωθήσει να μεταναστεύσω. Και δε θα φταίνε οι φασίστες. Αλλά αυτοί που τους έδωσαν βήμα.


Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Στη χώρα του ότι να 'ναι...



«Στον κόσμο τούτον θα 'σαι αρνί ή λύκος - αν είσαι αρνί σε τρων - αν είσαι λύκος τρως. Θεέ μου, δεν υπάρχει ένα τρίτο ζώο, καλύτερο, δυνατότερο;», αναρωτιόταν ο Νίκος Καζαντζάκης. Η απάντηση ήταν ο άνθρωπος, νομίζω, αλλά κάπου εδώ θα 'θελα να συμπληρώσω τον Καζαντζάκη. Είναι ο Πασόκος άνθρωπος κι ο Νεοδημοκράτης άνθρωπος το τρίτο είδος, το καλύτερο. Αυτοί που έχουν το χάρισμα να είναι λύκοι και ταυτόχρονα να προβάλλουν τους εαυτούς τους ως αρνιά στα κανάλια και στην κοινή γνώμη με την αρωγή των βουκόλων δημοσιογράφων τους.


Στη χώρα που γίνονται τα πιο απίθανα πράγματα και κάθε μέρα συμβαίνει και κάτι απρόβλεπτο, λοιπόν, έχουμε και πάλι εκλογές. Ενώ, λέει, οι "δημοκρατικές" δυνάμεις της χώρας έκαναν ότι ήταν δυνατόν για να σχηματιστεί κυβέρνηση, εντούτοις απέτυχαν και φταίει ο κακός Τσίπρας γι' αυτό. Άμυαλη νεολαία..τι περιμένεις;;;

Ο Βενιζέλος, που έχει αυτοβαφτιστεί σωτήρας της χώρας πια, βγήκε προεκλογικά στην Πλατεία Συντάγματος, στην ίδια πλατεία που λίγες μέρες πριν είχε αυτοκτονήσει εξαιτίας της πολιτικής του κόμματος του ένας απελπισμένος άνθρωπος, και κάλεσε απ' το ίδιο μέρος που είχαν μιλήσει, λέει, ο Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Ανδρέας Παπανδρέου τον κόσμο(;;;) να ξαναψηφίσει ΠΑΣΟΚ. Ωπ! Γιατί τον ανέφερα τώρα τον ιστορικό ηγέτη της παράταξης; Mea culpa...Ίσως ο Μπένι να θέλει να γίνει κι αυτός μια μέρα αεροδρόμιο σαν το συνονόματό του και τα κάνει όλα αυτά. Όπως και να 'χει ο λόγος του πια ξεπερνά τα όρια της λοιδορίας και αγγίζει το φάσμα της επιστημονικής μαλακίας. Στις 6 Μαΐου δηλαδή ζήτησε την ψήφο του ελληνικού λαού και στις 10 μας δήλωσε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι σάπιο...Πότε πρόλαβε και σάπισε μέσα σε 4 μέρες;; Ας το βάζανε λίγο στη φορμόλη βρε αδερφέ...Όσο για τα στελέχη του που πάσχουν από κυβερνητισμό ας τους στείλει σε κλινική αποτοξίνωσης από την καρέκλα..Τι μας τους ξαναβάζει στα ψηφοδέλτια; Δίνεις τζιν στον αλκοολικό;;; Αστεία πράγματα..

Ο Σαμαράς, αφού μας είπε "λεφτά δεν υπάρχουν" προτού το πει στους ξένους, διατείνεται μέχρι σήμερα ότι θα κάνει τα πάντα για να σχηματιστεί κυβέρνηση και διαρρηγνύει τα ιμάτια του γι' αυτό. Μάλλον έτσι εξηγείται το γεγονός ότι επέστρεψε τη διερευνητική εντολή μέσα σε 5 ώρες. Πέταξε γρήγορα από πάνω του το μπαλάκι για να κάνει μικροκομματικά παιχνίδια εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίο φοβάται περισσότερο απ' όλους..Πλέον κι απ' το ΠΑΣΟΚ.

Το πιο εξοργιστικό στην όλη υπόθεση δεν είναι ότι βλέποντας τα τελευταία εκλογικά ποσοστά τους τα πάλαι ποτέ δύο μεγάλα κόμματα αγωνιούν μήπως πέσουν κι άλλο και γι' αυτό το λόγο κάνουν τέτοιο πόλεμο στον Τσίπρα, αλλά το γεγονός ότι το κάνουν με την αρωγή, τη στήριξη, την αβάντα των δημοσιογράφων. Ακόμα και σήμερα, δηλαδή, οι πελατειακές σχέσεις τους δεν έχουν τελειώσει.

Και θέτουν στον κόσμο εκβιαστικά διλλήματα περί χρεωκοπίας ή σωτηρίας, ευρώ ή δραχμής, λιτότητας ή ένδειας. Στηρίζουν ανεπαίσχυντα όλη την πολιτική τους στο δίλλημα που οι ίδιοι προξένησαν και δημιούργησαν. Και ποντάρουν στο φόβο του μισθωτού και του συνταξιούχου για να συνεχίσουν να κυβερνάνε. Αφού ήτανε τόσο μεγάλη ανάγκη η συγκυβέρνηση γιατί δεν το κάνανε μαζί με τον Κουβέλη; Πριν 6 μήνες το κάνανε με τον Καρατζαφέρη..Ακόμα να το πάρουν χαμπάρι ότι το σαθρό σύστημα που έφτιαξαν κατέρρευσε; Έτσι όπως το πάνε όχι πρωθυπουργό θα τον κάνουν τον Τσίπρα αλλά πλανητάρχη. Και θα ωθήσουν κι άλλο κόσμο στα άκρα και θα κάνουν μάγκες κι άλλους Μιχαλολιάκους.

Γιώργο, σου 'χω απάντηση στο " Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε". Και τα 2 τα καταφέραμε!

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2012

Ένοχος




Με λένε Αχμέτ και ζω στην Ελλάδα. Για πόσο καιρό ακόμα δεν ξέρω... Είμαι μετανάστης απ' το Αφγανιστάν.. Ή απ' το Μπαγκλαντές.. Ή απ' το Πακιστάν.. Μικρή σημασία έχει καθώς όλοι με βλέπουν μαύρο.

Στη χώρα μου έχει πόλεμο και δε μπορούσα να ζήσω. Έφυγα όχι για να βρω καλύτερη τύχη αλλά για να κερδίζω μια ευκαιρία να ζήσω.

Στην Τουρκία ήταν επικίνδυνο να μείνω, στην Ευρώπη είναι αδύνατον να πάω. Κι εκεί ανεπιθύμητος είμαι. Και βρέθηκα στην Ελλάδα. Μόνος μου, καθώς οι λίγοι φίλοι μου πνίγηκαν στο δρόμο για εδώ.

Κι εδώ παλεύω κάθε μέρα για να βρω κάτι να φάω κι ένα μέρος για να κοιμηθώ. Αλλά κι εδώ, με φοβόνται. Δε γεννήθηκα ούτε κλέφτης, ούτε βιαστής, ούτε δολοφόνος. Κι όμως, με φοβόνται. 

Κάποιοι με λυπόνται μα οι πιο πολλοί ενοχλούνται απ' την παρουσία μου. Δε νιώθω παρείσακτος σε μια ξένη χώρα, αλλά άχρηστος και περιττός οπουδήποτε στη Γη.

Και τώρα με μαζεύουν μαζί με άλλους σε στρατόπεδα. Είναι επικίνδυνο λέει να ζούμε ελεύθεροι. Και τώρα εγώ φοβάμαι περισσότερο αυτούς που με φοβόνται. Φοβάμαι πως αν με διώξουν όπου και να πάω πάλι πρόβλημα θα είμαι.

Και νιώθω ένοχος. Ένοχος που γεννήθηκα. Ένοχος που υπάρχω. Ένοχος που δε θέλω να πάψω να ζω.

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Αρχίσαμε!




Εδώ και πολύ καιρό ήθελα να κάνω μια ειδική μνεία στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Από την εποχή που ο "τέως" πλέον, ο Παπανδρέου δηλαδή, είχε προτείνει τη δυαρχία ως λύση για το κόμμα, έτσι ώστε να παραμείνει στο πολιτικό σκηνικό, κι επέμενε να στηθούν κάλπες εθνικών εκλογών μετά το πέρας της τετραετίας, το φθινόπωρο του 2013, μέχρι σήμερα έχουν συμβεί πολλά στο πάλαι ποτέ Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα.
Οι ραγδαίες εξελίξεις του πολιτικού σκηνικού δε θα μπορούσαν να αφήσουν ανέγγιχτο το ΠΑΣΟΚ. Ο Καστανίδης με την Κατσέλη διαγράφηκαν μετά την καταψήφιση του τελευταίου νομοσχεδίου για το PSI κι έσπευσαν να φτιάξουν δικό τους κόμμα. "Κοινωνική Συμφωνία" θαρρώ πως λέγεται. Ο Χρυσοχοδης με το Λοβέρδο δήλωσαν τη στήριξη τους στο Βενιζέλο κι ο Παπουτσής έπεσε πάνω στο μηχανισμό του κόμματος που δεν ήθελε κι άλλη διάσπαση και διχασμό αλλά ενότητα. Με τον ίδιο τρόπο που απορρίφθηκαν οι υποψηφιότητες των Παπουτσή και Τζουμάκα, όμως, είχε εγκριθεί προ πενταετίας η υποψηφιότητα του Σκανδαλίδη ο οποίος δε συγκέντρωνε τις απαραίτητες υπογραφές. Βέβαια αυτή η υποψηφιότητα βόλευε τότε το Παπανδρεϊκό μέτωπο. Όπως και να 'χει όλα αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Ο "τέως" παρέδωσε το κόμμα του μπαμπά στα χέρια του μεγάλου του αντιπάλου, του Βενιζέλου.
Η τελετή παράδοσης της αρχηγίας του κόμματος έγινε επίσημα στην εθνική συνδιάσκεψη του κόμματος πριν από 10 μέρες μέσω των δύο ομιλιών του "τέως" και του νυν. Στις κάλπες της περασμένης Κυριακής, το ΠΑΣΟΚ άδραξε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να μετρήσει την πολιτική του δύναμη ενόψει εθνικών εκλογών αλλά και να αναθερμάνει τον κόσμο του, δηλαδή το βαθύ κομματικό ΠΑΣΟΚ.
Η αλλαγή ηγεσίας στο κόμμα ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενη. Απλώς ήρθε η ώρα του Βενιζέλου να διαδεχτεί τον Παπανδρέου λίγο νωρίτερα. Από πολιτικής σκοπιάς οι εξελίξεις δε με εκπλήσσουν. Ούτε οι 200(;;;) χιλιάδες κόσμου που πήγε να ψηφίσει. Αυτό που με εκπλήσσει μόνο είναι η προχειρότητα με την οποία το ΠΑΣΟΚ άλλαξε αρχηγό και τρέχει για εκλογές. Ούτε ανανέωση στα στελέχη του έγινε ούτε καν σοβαρή κριτική για τα λάθη του παρελθόντος. Δηλαδή στο νέο πολιτικό σκηνικό που θέλει να διαδραματίσει ρόλο το ΠΑΣΟΚ θα το κάνει με τον Νιώτη, το Διαμαντίδη, το Ρέππα και τον Παπαθανασίου; Ε, αυτό είναι τουλάχιστον επιθεώρηση. Ούτε καν τα συνθήματα δε φρόντισε να αλλάξει. Έβλεπα το βήμα στην εθνική συνδιάσκεψη να γράφει "Πρώτα ο πολίτης" κι αναρωτιόμουν γιατί δεν το κάνουν "πρώτα ο τραπεζίτης"; Άκουγα το Βενιζέλο να λέει "Αρχίζουμε" και θυμήθηκα εκείνο το προεκλογικό σποτάκι του 2009 με τον Παπανδρέου να βάζει το σακάκι του μετά από σκληρή δουλειά στο γραφείο και να λέει "Πάμε". Ο επόμενος αρχηγός τι θα μας πει; "Ξεκινάμε";
Αν ο Βενιζέλος θεωρείται ικανός να κυβερνήσει τη χώρα ας τον καλέσει η νέα κυβέρνηση στο Μαξίμου όπως έκαναν με τον Παπαδήμο. Η ιστορία βέβαια μας έχει αποδείξει πολλάκις ότι δεν κυβερνούν πάντα οι ικανότεροι αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα. Το ΠΑΣΟΚ, όμως, κατέστρεψε τη χώρα και πρέπει να τιμωρηθεί για αυτό, τουλάχιστον πολιτικά. Δηλαδή πρέπει να καταψηφιστεί στις επόμενες εκλογές και να αλλάξει εκ βάθρων διώχνοντας τα φαντάσματα του παρελθόντος και τα στελέχη του παρόντος για να αποτελέσει ξανά αξιόπιστη πολιτική επιλογή. Ώσπου να αναπροσδιορίσει την πολιτική του ταυτότητα το ΠΑΣΟΚ βέβαια είναι αρκετά πιθανό ο Βενιζέλος να πάρει ένα 20% τον Απρίλη και να κυβερνήσει μαζί με το Σαμαρά, τον Άδωνι, το Βορίδη κτλ.
Αυτό έγκειται στη βούληση του ελληνικού λαού η οποία έχει φανεί επανειλημμένα αλλοπρόσαλλη. Ψηφίζουμε εν έτει 2012 πρόσωπα κι όχι πολιτικές αδυνατώντας να κατανοήσουμε ότι η εποχή των μεγάλων ηγετών έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.
Και κάτι ακόμα που αφορά την επικαιρότητα. Διαφωνώ κατηγορηματικά με την πολιτική της Nova να μη δείχνει σκηνές βίας στα γήπεδα, όπως αυτές που εκτυλίχτηκαν στο ποδοσφαιρικό ντέρμπι της Κυριακής. Αυτό είναι το προϊόν που πουλάνε και οφείλουν να το παρουσιάζουν ατόφιο για να ξέρει ο κόσμος τι αγοράζει. Όχι πως δεν έχουμε συνηθίσει πια αυτές τις συνθήκες, αλλά πρέπει να βλέπουν τα μικρά τα παιδιά τι σημαίνει ελληνικό ποδόσφαιρο τον 21ο αιώνα. Τα ινδάλματά τους δεν είναι παρά ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι ανωνύμων εταιριών που ακολουθούνται από μικρές στρατιές οπαδών και οι σκηνές βίας δεν είναι φαινόμενο αλλά ο κανόνας. Κι επειδή άκουσα πάλι να κατηγορούν διάφοροι την αστυνομία για ανικανότητα στην πρόληψη επεισοδίων και στη διαφύλαξη της τάξης, αναρωτιέμαι τι δουλειά έχει η αστυνομία ακόμα στα γήπεδα. Ας προσλάβουν οι ΠΑΕ ιδιωτική ασφάλεια να προσέχει τα μαγαζιά τους και ας τους αφήσει η Πολιτεία να δέρνονται μόνοι τους. Στο δικό μου μαγαζί δηλαδή έχω αστυνομία να με φυλάει;

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Η ψυχανάλυση ενός λαού




Λόγια. Λόγια. Λόγια. Λόγια. Τόσα χρόνια που ζω σ' αυτή τη χερσόνησο των Βαλκανίων που λέγεται Ελλάδα το μόνο που ακούω είναι λόγια. Μεγαλεπήβολες δηλώσεις και ψευδεπίγραφες υποσχέσεις από τους πολιτικούς, πηχυαίους τίτλους και αναλύσεις χωρίς ουσία απ' τους δημοσιογράφους, μικροπολιτικές συζητήσεις που καταλήγουν στο κενό ή σε τσακωμό από τους πολιτικοποιημένους αλλά και κομματικοποιημένους πολίτες.
Από έργα λίγα πράγματα.



Οι Έλληνες είμαστε ένας λαός ολίγον τι περίεργος. Ενθουσιαζόμαστε εύκολα κι απογοητευόμαστε εξίσου εύκολα. Είμαστε ευκολόπιστοι αλλά και υπερβολικά καχύποπτοι. Είμαστε εργατικοί αλλά και λίγο τεμπέληδες. Συμπονούμε και βοηθάμε τους οικονομικούς μετανάστες αλλά μας ενοχλούν κιόλας. Ψηφίζουμε τους ίδιους και τους ίδιους πολιτικούς συνέχεια αλλά δε σταματάμε να τους βρίζουμε. Γουστάρουμε που οι ξένοι έρχονται για διακοπές στην Ελλάδα αλλά τους σιχτιρίζουμε κιόλας. Θέλουμε να 'χουμε οικονομική ευμάρεια αλλά δε γνωρίζουμε τι σημαίνει αποταμίευση και σπαταλάμε μέχρι την τελευταία δεκάρα μας για τη διασκέδαση. Λατρεύουμε τη χώρα που ζούμε αλλά μπουρδέλο την ανεβάζουμε, Ελλαδάρα την κατεβάζουμε. Είμαστε γεμάτοι αρετές αλλά και πολλά ελαττώματα.

Οι Έλληνες τα 'χουμε όλα αυτά και κανένας άλλος.
Για τους ίδιους πολιτικούς που τρέχαμε σε προεκλογικές συγκεντρώσεις και ανεμίζαμε περήφανα τα σημαιάκια μας στις ομιλίες τους, μαζευόμαστε τώρα έξω απ' τη Βουλή με το ίδιο πάθος, αλλά αυτή τη φορά με οργή, και αιτούμαστε να στηθούν λαϊκά δικαστήρια στην Πλατεία Συντάγματος. Τους εθνικούς ήρωες τώρα τους βλέπουμε στα μάτια μας εθνοπροδότες.

Είμαστε γενικά λαός του όχλου, της μάζας, του πανηγυριού.
Από τότε που η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση μας χτύπησε την πόρτα, ήρθε στην επιφάνεια και η δικιά μας κρίση χρέους. Λίγο την αγνοούσαμε, λίγο βολευτήκαμε όταν ο Καραμανλής έλεγε ότι δε αυξήσει τον ΦΠΑ και θα τον αφήσει στο 19%, λίγο παραμυθιαστήκαμε και πειστήκαμε απ' το "Λεφτά Υπάρχουν". Λίγο απ' όλα. Εντούτοις ξέραμε ότι ανέκαθεν το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι σοβαρό και αντιλαμβανόμασταν ότι σα χώρα καταναλώνουμε περισσότερα απ' αυτά που παράγουμε. Κι εδώ που τα λέμε, τι παράγουμε; Σχεδόν τίποτα. Εισαγάγαμε κι αγοράζαμε Γερμανικά αυτοκίνητα, Γιαπωνέζικα πλοία, Γαλλικά αεροπλάνα, Αμερικάνικα ρούχα. Και τι εξάγουμε; Φέτα και Μαστίχα;

Η παραγωγή μας δε φτάνει ούτε για να καλύψουμε τα προς το ζην. Κι ενώ όλα αυτά τα χρόνια συντηρούμαστε μέσα σ' ένα καθεστώς επίπλαστης ευημερίας λόγω της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήρθε η ώρα που η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας κι η προχειρότητα με την οποία στήθηκε η Ευρωζώνη μας τόνισαν τα δεινά μας.
Το χειρότερο απ' όλα, όμως, στην τωρινή κατάσταση δεν είναι ούτε η οικονομική κατάσταση μας που δυσχεραίνει μέρα με τη μέρα, ούτε η πολιτική που μοιάζει αδιέξοδη˙ Είναι η ψυχολογική. Είμαστε ένας λαός βυθισμένος σε βαθιά κατάθλιψη. Βλέπουμε τους οικονομικά ισχυρούς να καπηλεύονται τα κεκτημένα μας, τους πολιτικούς μας ανίκανους να αντιδράσουν, τους παππούδες μας ανήμπορους να επιβιώσουν, το παρόν των γονιών μας δεινό, το μέλλον μας δυσοίωνο, το μέλλον των παιδιών μας ανύπαρκτο.

Φοβόμαστε ότι θα πρέπει να ζήσουμε χωρίς λεφτά. Φοβόμαστε ότι δουλειές δε θα υπάρχουν. Φοβόμαστε ότι δεν υπάρχει διέξοδος εξ' αυτού του πολιτικού αδιεξόδου που έχουμε εισέλθει (που θα 'λεγε και μια ψυχή).

Και βλέπουμε κάθε μέρα την κοινωνία να παραπαίει. Βλέπουμε το διπλανό μας σαν εχθρό, το μετανάστη σαν παρείσακτο, τον τουρίστα σαν κατακτητή, τον εργαζόμενο σαν προνομιούχο, τον αστυνομικό σα δαίμονα.

Η αλήθεια είναι οδυνηρή μα σ' αυτές τις δύσκολες εποχές οφείλουμε να στεκόμαστε στον κόσμο με υπερηφάνεια. Με περηφάνια όχι επειδή είμαστε Έλληνες, απόγονοι του Αχιλλέα, επειδή ο Ικτίνος με τον Καλλικράτη έχτισαν την Ακρόπολη κι επειδή έχουμε μπολιαστεί με τη νοοτροπία ότι αφού γεννηθήκαμε Έλληνες είμαστε ανώτεροι απ' τους άλλους. Με περηφάνια επειδή δε μας αρέσει να σκύβουμε το κεφάλι. Οφείλουμε να δείξουμε αλληλεγγύη στο διπλανό μας επειδή είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ κι όχι επειδή η μοίρα τα 'φερε να βρεθούμε στη θέση του. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες μέρες που έρχονται ενωμένοι κι όχι να τρωγόμαστε σαν τα σκυλιά. Με αισιοδοξία, όραμα, και αλλαγή στάσης ζωής, το γεμάτο έρεβος μέλλον μας θα φωτίσει ξανά.

Οφείλουμε να αλλάξουμε πολλά μαζί με τους εαυτούς μας. Είτε γίνει επανάσταση στους δρόμους, είτε ανατροπή του πολιτικού συστήματος στις επόμενες εκλογές, είτε μείνουμε στο Ευρώ με όρους PSI, είτε μας χρεοκοπήσουν μόλις πληρωθούν τα ομόλογα τους, εμείς πρέπει να αλλάξουμε. Κι αυτή τη φορά στα αλήθεια. Γιατί αλλιώς δε θα γίνουμε Αργεντινή αλλά Αφγανιστάν.