Protest

Protest

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2015

Ο Διαμαντίδης, ο Γιαννάκης κι ο Ολυμπιακός...

          



Εθνική ώρα μηδέν: Η Εθνική απέτυχε στο Ευρωμπάσκετ του 2015. ΚΑΙ στο Ευρωμπάσκετ του 2015.

Όσον αφορά τις συνεχιζόμενες αποτυχίες από το 2009 κι έπειτα, την απόλυτη ευθύνη έχει η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης. Και το ονοματεπώνυμο της αποτυχίας είναι Γιώργος Βασιλακόπουλος.


Από τον Ιούλιο του 1977 έως τον Φεβρουάριο του 1998 όπου πρόεδρος της ΕΟΚ ήταν ο Ζαχαρίας Αλεξάνδρου, το ελληνικό μπάσκετ άνθισε - ελέω εθνικής ομάδας πρωτίστως και δευτερευόντως λόγω Άρη, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού - και έδρεψε τους καρπούς και τις δάφνες της επιτυχίας ουκ ολίγες φορές: Η Εθνική αντρών κατέκτησε χρυσό και ασημένιο σε 2 ευρωμπάσκετ, 1 τέταρτη θέση σε Μουντομπάσκετ, και μία 5η θέση σε Ολυμπιακούς αγώνες.

Από το Φεβρουάριο του 1998 έως το Νοέμβριο του 2002 που ανέλαβε πρόεδρος της ομοσπονδίας ο Βασιλακόπουλος, η Εθνική ξεκίνησε με την κατάκτηση της 4ης θέσης στο Μουντομπάσκετ της Αθήνας το καλοκαίρι του 1998, και έκτοτε καταποντίστηκε. Απέτυχε παταγωδώς στα Ευρωμπάσκετ της Ντιζόν και της Αττάλειας, ενώ απουσίαζε από το Σύδνεϋ και την Ιντιανάπολη.

Από το Δεκέμβριο του 2002, που άλλαξε η διοίκηση στην ΕΟΚ έως και το καλοκαίρι του 2010 που τα ηνία κρατούσε ο Ανδρέας Μιαούλης, το ελληνικό μπάσκετ γνώρισε τη δεύτερη περίοδο ακμής και επιτυχιών, έως ότου αναλάβει και πάλι ο Βασιλακόπουλος.

Ο άνθρωπος απλά βλάπτει την εθνική και θέλει να κάνει κουμάντο παντού. Το ομολόγησε το 2010 απηυδισμένος ο Γιόνας Καζλάουσκας λέγοντας τότε ότι παρεμβαίνει όχι μόνο στο ποιος θα παίζει, αλλά ακόμα και στον τρόπο που θα αγωνίζεται η ομάδα. Τα έχει σπάσει με τον άνθρωπο-ιστορία του ελληνικού μπάσκετ, τον ζωντανό θρύλο που ακούει στο όνομα Παναγιώτης Γιαννάκης, πληρώνει τις αποτυχίες με αγνώστου προελεύσεως χορηγίες για να αγοράζει wild cards, κάνει τα χατίρια των μάνατζερ, και φέρνει στον πάγκο της γαλανόλευκης, προπονητές που απλά δεν είναι κατάλληλοι γι' αυτή τη δουλειά: Από τον Πετρόπουλο στον Ζούρο κι από τον Τρινκιέρι, στον Κατσικάρη. Προπονητές περιορισμένων δυνατοτήτων και μακριά από τη φιλοσοφία της Εθνικής και τις αρχές του ελληνικού μπάσκετ.

Για τη φετινή αποτυχία, προφανώς και φταίει ο Κατσικάρης. Αφενός φταίει διότι, κατά πως φαίνεται, δεν διαλέγει εκείνος τη 12άδα, αλλά του την επιβάλλουν. Δεν εξηγείται αλλιώς ο λόγος που αντιμετώπισε το κρισιμότερο ματς της τελευταίας 6ετίας με 7 παίχτες, ενώ οι υπόλοιποι καθάριζαν τον πάγκο. Αφετέρου, φταίει γιατί ακόμα και μ' ένα ρόστερ που δεν υπηρετούσε το στυλ μπάσκετ που επιθυμούσε, αλλά ήταν υπερπλήρες - με μία ένσταση στη θέση 5 - δεν κέρδισε αυτήν την Ισπανία. Αντιθέτως, τον κέρδισαν ο Ρέγες, ο Μίροτιτς κι ο Γκασόλ που σκόραραν μόνο οι 3 τους 50 πόντους (!) και 45 μαζί οι 2 παίχτες των Σικάγο Μπουλς.

Πέραν από το γεγονός ότι η ευθύνη ενός αποτελέσματος βαραίνει κυρίως τον προπονητή και σε δεύτερη φάση τους παίχτες, η εθνική έχει κι άλλα προβλήματα να αντιμετωπίσει: Τις επιτυχίες των συλλόγων σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Το γεγονός πως Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έχουν συμμετάσχει σε 7 τελικούς Ευρωλίγκας τα τελευταία 9 χρόνια και έχουν κατακτήσει 5 τίτλους, δεν σημαίνει αυτόματα ότι η Ελλάδα θα σαρώνει τα μετάλλια.

Η λειτουργία, η προετοιμασία, η φιλοσοφία και ο χαρακτήρας των εθνικών ομάδων είναι εντελώς διαφορετικά από τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν οι σύλλογοι. Ο Πρίντεζης για παράδειγμα των 2 πρωταθλημάτων Ευρώπης είναι ένα από τα καλύτερα 4άρια στη Γηραιά Ήπειρο αλλά δεν μπορεί να ματσάρει τον Μίροτιτς των 0 πρωταθλημάτων Ευρώπης.

Επομένως, η επίσημη αγαπημένη πρέπει να αναπροσδιορίσει την ταυτότητα και το υλικό της βάσει των δυνατοτήτων του ρόστερ και των παιχτών της κι όχι βάσει της παρουσίας αυτών στους συλλόγους.

Είναι σαφές ότι ένας από τους βασικούς λόγους της αποτυχίας είναι ότι ο Κατσικάρης θέλησε να παρουσιάσει ένα κακό αντίγραφο του Ολυμπιακού όπου αντί για ξένους θα χρησιμοποιούσε τους Έλληνες NBAers. Μέγα λάθος υπ' αριθμόν 1. Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα που έχει χτιστεί πάνω στο Σπανούλη και όλη η άμυνα, τα σκριν, τα επιθετικά συστήματα, έχουν φτιαχτεί γι' αυτόν. Τόσο απλά. Θα λείψει ο Σπανούλης ένα μήνα; Ο Ολυμπιακός θα κάνει 3 ήττες σε 4 ματς. Θα αργήσει να βάλει τα σουτ όπως στον ημιτελικό με την Τσσκα; Θα κάνει το θαύμα μόνο όταν ο Σπανούλης ξυπνήσει. Θα μαρκαριστεί με δυνατά χεντζ άουτ και σκληρό μαν του μαν από τον γοργοπόδαρο Γιουλ όπως στον τελικό της Μαδρίτης; Ο Ολυμπιακός θα χάσει σίγουρα.

Ο Κατσικάρης δεν δοκίμασε καν να χτίσει την ομάδα πάνω στο Σπανούλη - που κι αυτό θα ήταν αδόκιμο έως απαγορευτικό διότι άλλο ο Ολυμπιακός άλλο η Εθνική. Περίμενε ότι κάποια στιγμή, ο Σπανούλης θα βγει απ' τα σκριν και θα βάλει 5 τρίποντα, κι ο Πρίντεζης θα βάλει άλλα 10 πεταχτάρια και θα πάρει αυτό που θέλει. Μέγα λάθος υπ' αριθμόν 2. Ο Ολυμπιακός τις μεγάλες του νίκες φέτος στην Ευρώπη με τη Μπαρτσελόνα τις πέτυχε χάρη στη φανταστική σειρά προημιτελικών που έκανε ο Μάντζαρης βάζοντας και πολλά μεγάλα σουτ, τις πέτυχε χάρη στις άμυνες του Ντάνστον, άμυνες που ο Κουφός δεν μπορεί να μάθει να παίζει σε ένα μήνα, τις πέτυχε χάρη στον πολύτιμο Πετγουέι που προσέφερε πολύ περισσότερα από αυτά που ανέθεσαν στον Καϊμακόγλου να προσφέρει. Και τη μεγάλη νίκη με την Τσσκα στον ημιτελικό της Ευρωλίγκας την πέτυχε χάρη στο Σλούκα ο οποίος είδε για 36 λεπτά χθες το ματς από τον πάγκο.

Όσον αφορά τις επιλογές προσώπων δεν θα αναλύσω πως και γιατί δεν έπαιζε ο ένας ή ο άλλος. Θα αρκεστώ μόνο στα εξής:
  1. Χρειαζόταν ένας παίχτης όπως Φώτσης (όχι όπως, Ο ΦΩΤΣΗΣ!) που θα μπορούσε να παίξει και στο 4 στο 5 και να δώσει αρκετά ποιοτικά λεπτά με ριμπάουντ, άμυνες και υπέρ του δέοντως αξιόπιστο περιφερειακό σουτ (50%  είχε στην περσινή Ευρωλίγκα αν δεν κάνω λάθος), χωρίς μάλιστα να κοπεί κάποιος εκ των 4 ψηλών Κουφό, Μπουρούση, Πρίντεζη, Καϊμακόγλου, αλλά να ερχόταν στη θέση του Περπέρογλου. Δεν χρειάζεται 3 3άρια η ομάδα που μπορεί να βάλει 3 περιφερειακούς στο παρκέ.
  2. Ο Γιάνκοβιτς ήταν πιο φρέσκος από τον Παπανικολάου και θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερο σε άμυνα, ριμπάουντ και περιφερειακό σουτ ως αλλαγή του Αντετοκούνμπο.
  3. Ο Μπουρούσης σιγά σιγά πρέπει να κοπεί. Πολύ καλός έως ισοπεδωτικός με υποδεέστερους αντιπάλους, αλλά λίγος για τα μεγάλα παιχνίδια. Από τα κρίσιμα ματς που έχει παίξει, το μόνο που μένει είναι οι δηλώσεις του. Πάλι καλά που βρέθηκε ο Νοτσιόνι κι ο Τζέισι Κάρολ και πήρε μια Ευρωλίγκα.



Η Εθνική αν έπαιζε το μπάσκετ του Γιαννάκη, με σκληρή κι όχι ανεμική άμυνα, και είχε ουσιαστικό παιχνίδι με τους ψηλούς χτυπώντας μέσα στη ρακέτα, θα κέρδιζε το Ευρωμπάσκετ. Δεν θα έπαιρνε απλώς ένα μετάλλιο. Θα έπαιρνε το κύπελλο.

Εάν χθες έπαιζε ο τεράστιος Δημήτρης Διαμαντίδης που είναι ένας παίχτης που δουλεύει για την ομάδα - όχι όπως ο Σπανούλης που η ομάδα δουλεύει γι' αυτόν - και που ταΐζει τόσο καλά τα 5άρια που κι εγώ αν έπαιζα, με τις ασίστ του 3D θα έμοιαζα με τον Ράτζα, η Εθνική θα είχε αποκλείσει χθες την Ισπανία και σήμερα θα αναλύαμε την τακτική του Κολέ στη Γαλλία του Πάρκερ. Τόσο απλά.

Επειδή όμως το μπάσκετ δεν παίζεται με "αν", και επειδή ο Διαμαντίδης του χρόνου κρεμάει οριστικά τα παπούτσια του, η Εθνική πρέπει να κοιτάξει την επόμενη μέρα.


Ήτοι, να προσλάβει η ΕΟΚ τον Γιαννάκη και να του δώσει τα κλειδιά για να φτιάξει ανεμπόδιστος μια ομάδα με ρόλους, με παίχτες που ικανοποιούν τη φιλοσοφία το, μια ομάδα με ταυτότητα.

1 σχόλιο:

  1. Πολύ καλά όλα όσα γράφεις, αλλά να θίξω ένα σημείο των γραφόμενων σου, περί Διαμαντίδη. Ο κύριος μπορεί να είναι όσο τεράστιος παίκτης θέλεις να τον κάνεις. Όμως να σου θυμίσω, ότι ο εν λόγω αθλητής έγραψε εδώ και χρόνια την εθνική ομάδα στα αρχίδια του, ενώ ο Σπανούλης είναι εδώ ζωντανός και προσπαθεί. Οπότε, οποιαδήποτε σύγκριση των δύο για την προσφορά τους στην εθνική, δεν πρέπει να γίνεται γιατί πολύ απλά ο Διαμαντίδης ωχριά μπροστά στο Σπανούλη. Και οι αθλητές οποιουδήποτε αθλήματος, γράφουν την εθνική ομάδα, πρέπει η κάθε Ομοσπονδία να τους τελειώνει αθλητικά από παντού. Και το Διαμαντιδη, έπρεπε να τον έχουν τελειώσει. Για το Βασιλακόπουλο, συμφωνώ απόλυτα, μόνο που έκανε κουμάντο με οποιοδήποτε Πρόεδρο, τοποθετούσε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή